www.radartutorial.eu www.radartutorial.eu Koherencja i częstotliwość Dopplerowska

Pomiary czasowe impulsu

Rysunek 1: Definicje stosowane przy pomiarach czasowych impulsu

Przeregulowanie
Opadanie
Czas trwania impulsu
Linia bazowa
Czas narastania
Czas opadania
Podregulowanie

Rysunek 1: Definicje stosowane przy pomiarach czasowych impulsu

Pomiary czasowe impulsu

Pomiary czasowe impulsu wykonuje się za pomocą oscyloskopu. Posiada on skalibrowane podziałki oraz znaczniki czasu. Najbardziej znanym pojęciem w tym kontekście jest czas trwania impulsu. Impulsy jednak bardzo rzadko mają idealny kształt prostokątny. Pod wpływem obciążeń rzeczywistych i reakcyjnych ich kształt może być silnie zniekształcony. Dlatego trzeba wiedzieć, w którym punkcie impulsu należy wykonać pomiar.

Czas trwania impulsu

Czas trwania impulsu mierzy się od punktu na zboczu narastającym, w którym osiągnięte zostaje 50% maksymalnej wysokości impulsu bez uwzględnienia przeregulowania, do punktu odpowiadającego 50% amplitudy na przeciwległym zboczu opadającym.

Czas narastania i czas opadania

Czas narastania jest czasem pomiędzy zdefiniowanymi poziomami pośrednimi 10% i 90% podczas zmiany poziomu impulsu. Im krótsze są te czasy, tym większa jest stromość zboczy impulsu.

Przeregulowanie

Przeregulowanie występuje wtedy, gdy napięcie nie osiąga bezpośrednio żądanej wartości, lecz chwilowo przekracza wartość zadaną. Przeregulowanie podaje się najczęściej w procentach napięcia maksymalnego. Na rysunku 1 byłoby to na przykład około 35%.

Podregulowanie

Także na końcu impulsu napięcie może spaść poniżej wartości zadanej. Zjawisko to można ograniczyć za pomocą diody.

Opadanie wierzchołka impulsu

Pod wpływem obciążenia wierzchołek impulsu może zamiast przebiegu poziomego opadać ukośnie. Pomiar daje jednak wartość napięcia. Dlatego w tym przypadku pomiar wykonuje się pomiędzy 10% i 90% czasu trwania wierzchołka impulsu.

Pomiary mocy

Ogólnie te punkty pomiarowe można również stosować do wielkości mocy, takich jak charakterystyki promieniowania anten lub szerokości pasma filtrów. Należy jednak pamiętać, że oscyloskop nie wskazuje mocy, lecz jedynie napięcie. Połowa maksymalnej wartości napięcia nie jest równa połowie mocy. Szerokość wiązki przy połowie mocy impulsu przedstawionego jako napięcie jest większa niż szerokość przy połowie mocy tego samego impulsu. Dlatego do wyznaczania szerokości impulsu dla wielkości mocy należy używać poziomu 0,707 wartości maksymalnej.

Niestety pomiarów na poziomach 10% lub 90% nie można już wtedy tak łatwo przeliczyć. W takim przypadku jako praktyczne rozwiązanie stosuje się zwykle nie wartość mocy −3 dB, lecz wartość napięcia −3 dB, która odpowiada wartości mocy −6 dB. W przypadku charakterystyk promieniowania anten dotyczy to głównie zastosowań radarowych, w których antena nadawcza i odbiorcza mają różne charakterystyki promieniowania, tak zwany dwudrogowy charakterystyka antenowa).[1]

Ogólnie jednak powierzchnia wyznaczona tutaj na podstawie pomiaru napięcia jest większa, niż gdyby od początku wykonywano pomiar mocy. Ze względu na strome zbocza różnica ta ma wprawdzie duży wpływ na pomiar mocy, ale znacznie mniejszy na szerokość impulsu, dlatego na przykład na rysunku 1 szerokość impulsu należałoby mierzyć nie przy 50%, lecz przy około 48%. W przypadku charakterystyk promieniowania anten granica −3 dB w rzeczywistości i tak nie jest tak ostra, dlatego ten błąd pomiaru można pominąć.[2]

Źródła:

  1. Merrill Ivan Skolnik: Radar Handbook McGraw-Hill Professional Publishing, second edition, 1990, ISBN 978-0-07-057913-2, page 3.20
  2. David Jenn: Microwave Devices & Radar Naval Postgraduate School, page 52 (online)