www.radartutorial.eu www.radartutorial.eu Radar Grondbeginselen

Tijdmetingen aan een puls

Afbeelding 1: Definities bij de tijdmeting aan een puls

Overshoot
Afname
Pulsduur
Basislijn
Stijgtijd
Daaltijd
Undershoot

Afbeelding 1: Definities bij de tijdmeting aan een puls

Tijdmetingen aan een puls

Tijdmetingen aan een puls worden uitgevoerd met een oscilloscoop. Deze heeft gekalibreerde schalen en ook tijdmarkeringen. De bekendste term in dit verband is de pulsduur. Pulsen hebben echter maar zeer zelden een ideale rechthoekige vorm. Door de invloed van reële en reactieve belastingen kan hun vorm sterk vervormd zijn. Daarom moet bekend zijn op welk punt van de puls de meting moet worden uitgevoerd.

Pulsduur

De duur van een puls wordt gemeten vanaf het punt op de stijgende flank waar 50% van de maximale pulshoogte, zonder de overshoot, wordt bereikt, tot aan het punt van 50% van de amplitude op de tegenoverliggende dalende flank.

Stijgtijd en daaltijd

De stijgtijd is de tijd tussen de gedefinieerde tussenwaarden van 10% en 90% bij de niveauverandering van een puls. Hoe korter deze tijden zijn, des te steiler zijn de flanken van de puls.

Overshoot

Een overshoot ontstaat wanneer de spanning de gewenste waarde niet direct bereikt, maar tijdelijk boven de nominale waarde uitkomt. De overshoot wordt meestal aangegeven als percentage van de maximale spanning. In afbeelding 1 zou dit bijvoorbeeld ongeveer 35% zijn.

Undershoot

Ook aan het einde van een puls kan de spanning onder de nominale waarde dalen. Dit kan met een diode worden begrensd.

Afname van het pulsdak

Door de invloed van de belasting kan het pulsdak in plaats van horizontaal ook schuin aflopen. Een meting levert echter een spanningswaarde op. Daarom wordt hier gemeten tussen 10% en 90% van de tijdsduur van het pulsdak.

Vermogensmetingen

In het algemeen kunnen deze meetpunten ook worden toegepast op vermogensgrootheden, zoals antennediagrammen of filterbandbreedten. Daarbij moet er echter rekening mee worden gehouden dat een oscilloscoop geen vermogens, maar alleen spanningen weergeeft. De helft van de maximale spanning is niet gelijk aan de helft van het vermogen. De halfvermogensbreedte van een als spanning weergegeven puls is groter dan de halfvermogensbreedte van het vermogen van dezelfde puls. Daarom moet voor het bepalen van de pulsbreedte van een vermogensgrootheid het niveau 0,707 van het maximum worden gebruikt.

Helaas kunnen de metingen bij de markeringen van 10% of 90% dan niet meer zo eenvoudig worden omgerekend. In dit geval wordt als praktische oplossing doorgaans niet de vermogenswaarde van −3 dB gebruikt, maar de spanningswaarde van −3 dB, die overeenkomt met een vermogenswaarde van −6 dB. Bij antennediagrammen betreft dit meestal radartoepassingen waarbij de zendantenne en de ontvangantenne verschillende antennediagrammen gebruiken, het zogenaamde tweeweg-antennediagram).[1]

In het algemeen is het oppervlak dat hier door spanningsmeting wordt bepaald echter groter, dan wanneer vanaf het begin een vermogensmeting zou zijn uitgevoerd. Door de steile flanken heeft dit verschil weliswaar een sterke invloed op de vermogensmeting, maar veel minder op de pulsbreedte, zodat bijvoorbeeld in afbeelding 1 de pulsbreedte niet bij 50%, maar bij ongeveer 48% had moeten worden gemeten. Bij antennediagrammen is de grens van −3 dB in werkelijkheid bovendien niet zo scherp, zodat deze meetfout kan worden verwaarloosd.[2]

Bronnen:

  1. Merrill Ivan Skolnik: Radar Handbook McGraw-Hill Professional Publishing, second edition, 1990, ISBN 978-0-07-057913-2, page 3.20
  2. David Jenn: Microwave Devices & Radar Naval Postgraduate School, page 52 (online)