Geometria radaru kosmicznego
Rysunek 1: Układy współrzędnych radaru kosmicznego
Geometria radaru kosmicznego
Geometrię radaru kosmicznego określają trzy różne kartezjańskie układy współrzędnych.
Jednym z nich jest inercjalny układ współrzędnych (xI; yI; zI ),
którego początek znajduje się w środku Ziemi, a oś zI
przebiega wzdłuż osi obrotu Ziemi.
W tym układzie współrzędnych Ziemia obraca się, a satelita radarowy porusza się wokół niej po orbicie eliptycznej
zgodnie z prawami Keplera.
Jego okres obiegu wynosi T.
Drugi układ współrzędnych (xE; yE; zE )
wykorzystuje ten sam początek.
Orientacja osi zE jest identyczna z orientacją osi
zI.
Ten układ współrzędnych jest jednak związany z obrotem Ziemi i obraca się z prędkością kątową
ωE.
Każdy punkt powierzchni Ziemi zajmuje w tym układzie współrzędnych stałe położenie,
które za pomocą kierunku i odległości od początku tworzy wektor pE.
Wartość odległości od środka Ziemi wynosi ρE.
W tym układzie współrzędnych satelita radarowy opisuje falistą trajektorię.
Dopiero po dużej liczbie okrążeń Ziemi satelita ponownie znajduje się nad tym samym punktem
powierzchni Ziemi.
Rysunek 2: Falista trajektoria satelity nad powierzchnią Ziemi
Trzeci układ współrzędnych (xA; yA; zA ) ma swój początek w środku fazowym anteny radarowej. W tym układzie współrzędnych radar mierzy kierunek i odległość obiektów odbijających. Współrzędna zA jest skierowana w tym samym kierunku co chwilowy wektor RE(T). Współrzędna xA jest prostopadła do wektora prędkości stycznej satelity. W tym kierunku radar mierzy czas propagacji sygnałów echa i na jego podstawie oblicza odległość (range). Współrzędna yA leży na stycznej do toru ruchu, a wynik pomiaru w tym kierunku określa się jako azymut (lub cross-range) (zob. lotniczy radar obserwacji bocznej (SLAR).