Geometrie van een ruimteradar
Afbeelding 1: Coördinatenstelsels van een ruimteradar
Geometrie van een ruimteradar
De geometrie van een ruimteradar wordt bepaald door drie verschillende cartesische coördinatenstelsels.
Een daarvan is een inertiaal coördinatenstelsel (xI; yI; zI ),
waarvan de oorsprong zich in het middelpunt van de aarde bevindt en waarvan de as zI
langs de rotatieas van de aarde loopt.
In dit coördinatenstelsel draait de aarde en beschrijft de radarsatelliet eromheen een elliptische baan
volgens de wetten van Kepler.
Zijn omlooptijd is T.
Een tweede coördinatenstelsel (xE; yE; zE )
gebruikt dezelfde oorsprong.
De oriëntatie van de as zE is identiek aan die van de as
zI.
Dit coördinatenstelsel is echter gekoppeld aan de rotatie van de aarde en draait met de hoeksnelheid
ωE.
Elk punt op het aardoppervlak heeft in dit coördinatenstelsel een vaste positie,
die door zijn richting en afstand tot de oorsprong een vector pE vormt.
De grootte van de afstand tot het middelpunt van de aarde is ρE.
In dit coördinatenstelsel beschrijft de radarsatelliet een golvende baan.
Pas na een groot aantal omlopen rond de aarde bevindt de satelliet zich opnieuw boven hetzelfde punt
op het aardoppervlak.
Afbeelding 2: Golvende baan van de satelliet boven het aardoppervlak
Het derde coördinatenstelsel (xA; yA; zA ) heeft zijn oorsprong in het fasecentrum van de radarantenne. In dit coördinatenstelsel meet de radar de richting en de afstand van de reflecterende objecten. De coördinaat zA wijst in dezelfde richting als de momentane vector RE(T). De coördinaat xA staat loodrecht op de vector van de tangentiële snelheid van de satelliet. In deze richting meet de radar de looptijd van de echosignalen en berekent daaruit een afstand (range). De coördinaat yA ligt op de raaklijn aan de bewegingsbaan, en het meetresultaat in deze richting wordt azimut (of cross-range) genoemd (zie zijwaarts kijkende vliegtuigradar (SLAR).