PPRU-1
Krótki opis radaru, dane techniczno-taktyczne
Rysunek 1: PPRU-1M (9S80-1)
| Specyfikacja techniczna | |
|---|---|
| Pasmo częstotliwości: | pasma C |
| Okres powtarzania impulsów: | |
| Częstotliwość powtarzania impulsów: | |
| Szerokość impulsu (τ): | |
| Czas odbioru sygnału echa: | |
| Czas zwrotu: | |
| Moc impulsowa: | |
| Moc średnia: | |
| Zasięg instrumentalny: | 40 NM (≙ 75 km) |
| Rozróżnialność w odległości: | |
| Dokładność / Błąd określania: | |
| Szerokość wiązki anteny: | |
| Liczba ech odebranych - sondowań: | |
| Liczba obrotów anteny radaru: | |
| MTBCF: | |
| MTTR: | |
PPRU-1
PPRU-1 „Ovod” (od: Podvizhnyy Punkt Razvedki i Upravleniya – „Mobilny punkt rozpoznania i dowodzenia”, cyrylicą: ППРУ-1 «Овод», indeks GRAU: 9S80, oznaczenie NATO: „Dog Ear”) był analogowym radarem rozpoznawczym i celowniczym 2D działającym w paśmie C (oznaczenie IEEE) lub w paśmie G (oznaczenie NATO), zamontowanym na wielofunkcyjnym pojeździe gąsienicowym MT-LB lub opancerzonym pojeździe dowodzenia i rozpoznania MT-LBu. Pojazd z radarem był wykorzystywany jako punkt dowodzenia dla rakiet przeciwlotniczych i baterii dział przeciwlotniczych.
Antena wykorzystywała reflektor paraboliczny z powierzchnią siatkową i anteną tubową. Wersja podstawowa posiadała jeszcze zintegrowane urządzenie do identyfikacji własnych/obcych zgodnie ze standardem Kremnij-2.
PPRU-1 był rozwijany od 1976 r. i wprowadzony do służby w 1978 r. Ta podstawowa wersja została zastąpiona w 1992 r. przez następcę PPRU-1M z urządzeniem identyfikacyjnym jako okrojoną wersją Parol. Wersja ta została później zastąpiona przez PPRU-M i -M1, które do tej wersji nadal wykorzystywały tę samą antenę, co na rysunku 1. W 2007 roku zaprezentowano PPRU-1M-2 z nowym, cyfrowym radarem 3D działającym w paśmie X.