Mars-Passat
Beschrijving van de radarinstallatie; geselecteerde tactisch-technische gegevens
Figuur 1: Mars-Passat op het vliegdekschip „Baku”

| Technische gegevens | |
|---|---|
| Frequentieband: | S-band |
| Pulsherhalingstijd (PRT): | |
| Pulsherhalingsfrequentie (PRF): | |
| Duur van de zendpuls (τ): | |
| Ontvangsttijd: | |
| Dode tijd: | |
| Piekvermogen: | |
| Gemiddeld vermogen: | |
| Instrumenteel bereik: | 145 NM (≙ 270 km) |
| Afstandsresolutie: | |
| Meetnauwkeurigheid: | |
| Antennebundelbreedte: | |
| Aantal ontvangen pulsen van het doel: | |
| Rotatiesnelheid van de antenne: | |
| MTBCF: | |
| MTTR: | |
Mars-Passat
De Mars-Passat (in het Cyrillisch: «Марс-Пассат», NAVO-aanduiding: „Sky Watch”) was een scheepsradar voor luchtruimbewaking die werkte in de S-band (volgens de IEEE-aanduiding), respectievelijk de F-band (volgens de NAVO-aanduiding). De radar werd in de jaren zeventig en het begin van de jaren tachtig voornamelijk ontwikkeld door het ontwerpbureau Kvant in Kiev (in het Oekraïens НДІ „Квант“, tegenwoordig Kvant-Radiolokatsiya). In 1987 werd een prototype geïnstalleerd op het vliegdekschip „Baku” (later omgedoopt tot „Admiral Koeznetsov”). Door het uiteenvallen van de Sovjet-Unie en de geografische scheiding tussen het inmiddels onafhankelijke Oekraïne en de Russische scheepswerven en marine konden de aanvankelijke software- en hardwareproblemen van het prototype niet worden opgelost, waarna het project definitief werd beëindigd.
De radar maakte gebruik van vier vlakke gefaseerde antenne-arrays. Het geplande bereik van 170 km voor doelen met een effectief radarreflectieoppervlak van 1 m² werd echter nooit bereikt.