Mars-Passat
Opis urządzenia radiolokacyjnego; wybrane dane taktyczno-techniczne
Rysunek 1: Mars-Passat na lotniskowcu „Baku”

| Dane techniczne | |
|---|---|
| Pasmo częstotliwości: | pasmo S |
| Okres powtarzania impulsów: | |
| Częstotliwość powtarzania impulsów: | |
| Czas trwania impulsu nadawczego (τ): | |
| Czas odbioru: | |
| Czas martwy: | |
| Moc impulsowa: | |
| Moc średnia: | |
| Zasięg instrumentalny: | 145 NM (≙ 270 km) |
| Rozdzielczość odległościowa: | |
| Dokładność pomiaru: | |
| Szerokość wiązki antenowej: | |
| Liczba impulsów odebranych od celu: | |
| Prędkość obrotowa anteny: | |
| MTBCF: | |
| MTTR: | |
Mars-Passat
Mars-Passat (zapis cyrylicą: «Марс-Пассат», oznaczenie NATO: „Sky Watch”) był okrętowym radarem obserwacji przestrzeni powietrznej, pracującym w paśmie S (według oznaczenia IEEE), odpowiednio w paśmie F (według oznaczenia NATO). Radar opracowano w latach 70. i na początku lat 80. XX wieku, głównie w kijowskim biurze konstrukcyjnym Kwant (po ukraińsku НДІ „Квант“, obecnie Kvant-Radiolokatsiya). W 1987 roku prototyp zainstalowano na lotniskowcu „Baku” (później przemianowanym na „Admirał Kuzniecow”). Rozpad ZSRR oraz geograficzne oddzielenie niepodległej już Ukrainy od rosyjskich stoczni i rosyjskiej marynarki wojennej sprawiły, że początkowych usterek oprogramowania i sprzętu prototypu nigdy nie udało się usunąć, a projekt ostatecznie porzucono.
Radar wykorzystywał cztery płaskie anteny z szykiem fazowanym. Nie udało się jednak osiągnąć projektowanego zasięgu 170 km dla celów o skutecznej powierzchni odbicia wynoszącej 1 m².