Martello S 713
Beschrijving van de radarset, tactisch-technische kenmerken
Figuur 1: Martello S 713
| Specificaties | |
|---|---|
| Frequentie: | 1,3 GHz
(L-Band) |
| Pulsherhalingstijd (PRT): | |
| Pulsherhalingsfrequentie (PRF): | 250 Hz |
| Pulsduur (τ): | 10 µs |
| Ontvangsttijd: | |
| Dode tijd: | |
| Piekvermogen: | 3 MW |
| Gemiddeld vermogen: | 10 kW |
| Instrumenteerbare reikwijdte: | |
| Afstandsresolutie: | |
| Nauwkeurigheidsgraad: | |
| Bundelbreedte: | |
| hits per scan: | |
| Rotatiesnelheid: | |
| MTBCF: | |
| MTTR: | |
Martello S 713
De Martello S 713 (door de Royal Air Force aangeduid als Type 90) was een 3D-luchtruimverkenningsradar met een groot bereik die werkte in de L-band (IEEE-aanduiding) of in de D-band (NAVO-aanduiding). Het was de voorganger van de eveneens als Martello aangeduide S-723, met een grotere nauwkeurigheid in de hoogtehoekmeting dankzij de grotere antenne. Deze zeer grote antenne vormde echter een belemmering voor het luchtvervoer.
De antenne vormde acht in hoogtehoek gestaffelde antennepatronen binnen 30 graden. De S 713 gebruikte een intrapulsgemoduleerd zendsignaal met een pulscompressieverhouding van 40:1. Als zendversterker werd een Twystron gebruikt.