Martello S 713
Krótki opis radaru, dane techniczno-taktyczne
Rysunek 1: Martello S 713
| Specyfikacja techniczna | |
|---|---|
| Pasmo częstotliwości: | 1,3 GHz
(pasma L) |
| Okres powtarzania impulsów: | |
| Częstotliwość powtarzania impulsów: | 250 Hz |
| Szerokość impulsu (τ): | 10 µs |
| Czas odbioru sygnału echa: | |
| Czas zwrotu: | |
| Moc impulsowa: | 3 MW |
| Moc średnia: | 10 kW |
| Zasięg instrumentalny: | |
| Rozróżnialność w odległości: | |
| Dokładność / Błąd określania: | |
| Szerokość wiązki anteny: | |
| Liczba ech odebranych - sondowań: | |
| Liczba obrotów anteny radaru: | |
| MTBCF: | |
| MTTR: | |
Martello S 713
Martello S 713 (w Royal Air Force określany jako Typ 90) był radarem dalekiego zasięgu do rozpoznania przestrzeni powietrznej 3D, działającym w paśmie L (oznaczenie IEEE) lub paśmie D (oznaczenie NATO). Był poprzednikiem modelu S-723, również nazwanego Martello, który dzięki większej antenie charakteryzował się większą dokładnością pomiaru kąta elewacji. Ta bardzo duża antena stanowiła jednak przeszkodę w transporcie lotniczym.
Antena tworzyła osiem diagramów antenowych rozłożonych pod kątem elewacji w zakresie 30 stopni. S 713 wykorzystywał sygnał nadawczy z modulacją wewnątrzimpulsową o współczynniku kompresji impulsu 40:1. Jako końcowy stopień nadawczy zastosowano Twystron.