Blue Vixen
Krótki opis radaru, dane techniczno-taktyczne
Rysunek 1: Blue Vixen
| Specyfikacja techniczna | |
|---|---|
| Pasmo częstotliwości: | pasma X |
| Okres powtarzania impulsów: | |
| Częstotliwość powtarzania impulsów: | |
| Szerokość impulsu (τ): | |
| Czas odbioru sygnału echa: | |
| Czas zwrotu: | |
| Moc impulsowa: | |
| Moc średnia: | |
| Zasięg instrumentalny: | 160 NM (≙ 296 km) |
| Rozróżnialność w odległości: | |
| Dokładność / Błąd określania: | |
| Szerokość wiązki anteny: | |
| Liczba ech odebranych - sondowań: | |
| Liczba obrotów anteny radaru: | |
| MTBCF: | |
| MTTR: | |
Blue Vixen
Blue Vixen (oznaczenie w armii brytyjskiej: ARI 50019) był lekkim, w pełni koherentnym radarem wielofunkcyjnym pracującym w paśmie X (oznaczenie IEEE) lub paśmie I (oznaczenie NATO), przeznaczonym do nadzoru powietrznego i naziemnego, wykrywania celów i zwalczania celów. Służył jako główny czujnik na pokładzie samolotu Sea Harrier F/A Mk 2 brytyjskiej Royal Navy.
Wzmacniacz mocy nadajnika wykorzystuje lampa o fali bieżącej. Antena składała się z mechanicznie obracanej płaskiej anteny szczelinowej o średnicy 60 cm. Obejmuje ona ± 70° w azymucie i ± 60° w elewacji.
Pierwszy radar został dostarczony w 1991 roku. Zastąpił on przestarzały radar Blue Fox.