Blue Fox
Krótki opis radaru, dane techniczno-taktyczne
Rysunek 1: Blue Fox
| Specyfikacja techniczna | |
|---|---|
| Pasmo częstotliwości: | pasma X |
| Okres powtarzania impulsów: | |
| Częstotliwość powtarzania impulsów: | |
| Szerokość impulsu (τ): | |
| Czas odbioru sygnału echa: | |
| Czas zwrotu: | |
| Moc impulsowa: | |
| Moc średnia: | |
| Zasięg instrumentalny: | 100 NM (≙ 182 km) |
| Rozróżnialność w odległości: | |
| Dokładność / Błąd określania: | |
| Szerokość wiązki anteny: | |
| Liczba ech odebranych - sondowań: | |
| Liczba obrotów anteny radaru: | |
| MTBCF: | |
| MTTR: | |
Blue Fox
Blue Fox działał w paśmie X (oznaczenie IEEE) lub w paśmie I (oznaczenie NATO) jako lekki, wielomodowy, koherentny radar powietrzny do przechwytywania i kierowania ogniem dla brytyjskiego samolotu Sea Harrier FRS.1. Był zamontowany w podobnej kopułce w nosie, którą można było złożyć w lewo, aby zmniejszyć miejsce potrzebne na lotniskowcu.
Antena jest mechanicznie skanującym płaskim falowodem szczelinowym, stabilizowanym w zakresie pochylenia i przechyłu. Zastosowany wyświetlacz zapewnia jasny, cyfrowy obraz w trybie skanowania rastrowego.
Blue Fox był używany od stycznia 1979 r. i został zastąpiony przez Blue Vixen na początku lat 90.