Blue Vixen
Beschrijving van de radarset, tactisch-technische kenmerken
Figuur 1: Blue Vixen
| Specificaties | |
|---|---|
| Frequentie: | X-Band |
| Pulsherhalingstijd (PRT): | |
| Pulsherhalingsfrequentie (PRF): | |
| Pulsduur (τ): | |
| Ontvangsttijd: | |
| Dode tijd: | |
| Piekvermogen: | |
| Gemiddeld vermogen: | |
| Instrumenteerbare reikwijdte: | 160 NM (≙ 296 km) |
| Afstandsresolutie: | |
| Nauwkeurigheidsgraad: | |
| Bundelbreedte: | |
| hits per scan: | |
| Rotatiesnelheid: | |
| MTBCF: | |
| MTTR: | |
Blue Vixen
De Blue Vixen (benaming in het Britse leger: ARI 50019) was een lichte, volledig coherente multifunctionele radar voor lucht-lucht- en lucht-grondbewaking, doelregistratie en doelbestrijding, die werkte in de X-band (IEEE-benaming) of in de I-band (NAVO-benaming). Het diende als primaire sensor aan boord van de Sea Harrier F/A Mk 2 van de Britse Royal Navy.
De vermogensversterker van de zender maakt gebruik van een lopende-golfbuis. De antenne bestond uit een mechanisch zwenkbare platte sluitspleetantenne met een diameter van 60 cm. Deze bestrijkt ± 70° in azimut en ± 60° in elevatie.
De eerste radar werd in 1991 geleverd. Deze verving de verouderde Blue Fox-radar.