ST-67
Beschrijving van de radarset, tactisch-technische kenmerken
Figuur 1: ST-67 „Salyut“
| Specificaties | |
|---|---|
| Frequentie: | L-Band |
| Pulsherhalingstijd (PRT): | |
| Pulsherhalingsfrequentie (PRF): | |
| Pulsduur (τ): | |
| Ontvangsttijd: | |
| Dode tijd: | |
| Piekvermogen: | |
| Gemiddeld vermogen: | 15 kW |
| Instrumenteerbare reikwijdte: | 340 NM (≙ 630 km) |
| Afstandsresolutie: | |
| Nauwkeurigheidsgraad: | |
| Bundelbreedte: | |
| hits per scan: | |
| Rotatiesnelheid: | |
| MTBCF: | |
| MTTR: | |
ST-67
De ST-67 „Salyut“ (Russische aanduiding: 5N69, Cyrillisch: СТ-67, 5Н69, «Салют») is een langeafstands 3D-verkenningsradar voor gebruik in de L-band, die midden jaren 70 werd opgenomen in de bewapening van de Sovjetstrijdkrachten.
De antenne bestond uit twee parabolische reflectoren met een groot oppervlak en een enkele kromming die 180° uit elkaar waren geplaatst om een hoge gegevensvernieuwingssnelheid te bereiken, zelfs bij lage rotatiesnelheden. De voeding van de antennes maakte gebruik van het principe van frequentie-afhankelijke beam sweeping. Een secundaire radar van het type NRZ-1P was geïntegreerd. Het roterende deel van de antenne woog ongeveer 17 ton.
Vanwege het lawaai dat tijdens de rotatie werd gegenereerd, kreeg de radar de bijnaam „strategische ventilator“.
