www.radartutorial.eu www.radartutorial.eu Urządzenia radiolokacyjne

ST-67

Krótki opis radaru, dane techniczno-taktyczne

Rysunek 1: ST-67 „Salyut“

Rysunek 1: ST-67 „Salyut“

Specyfikacja techniczna
Pasmo częstotliwości: pasma L
Okres powtarzania impulsów:  
Częstotliwość powtarzania impulsów:  
Szerokość impulsu (τ):  
Czas odbioru sygnału echa:  
Czas zwrotu:  
Moc impulsowa:  
Moc średnia: 15 kW
Zasięg instrumentalny: 340 NM (≙ 630 km)
Rozróżnialność w odległości:  
Dokładność / Błąd określania:  
Szerokość wiązki anteny:  
Liczba ech odebranych - sondowań:  
Liczba obrotów anteny radaru:  
MTBCF:  
MTTR:  

ST-67

ST-67 „Sałyut“ (rosyjskie oznaczenie: 5N69, cyrylica: СТ-67, 5Н69, «Салют») to powietrzny radar rozpoznawczy 3D dalekiego zasięgu działający w paśmie L, który został włączony do uzbrojenia radzieckich sił zbrojnych w połowie lat 70. XX wieku.

Antena składała się z dwóch wielkopowierzchniowych, pojedynczo zakrzywionych reflektorów parabolicznych rozmieszczonych w odległości 180° od siebie, co pozwalało na osiągnięcie wysokiego współczynnika odnawiania danych nawet przy niskich prędkościach obrotowych. Zasilanie anten wykorzystywało zasadę przemiatania wiązki w zależności od częstotliwości. Z anteną zintegrowano dodatkowy radar typu NRZ-1P. Obrotowa część anteny ważyła około 17 ton.

Ze względu na hałas generowany podczas obrotu, radar został nazwany „strategicznym wentylatorem“.