ST-67
Krótki opis radaru, dane techniczno-taktyczne
Rysunek 1: ST-67 „Salyut“
| Specyfikacja techniczna | |
|---|---|
| Pasmo częstotliwości: | pasma L |
| Okres powtarzania impulsów: | |
| Częstotliwość powtarzania impulsów: | |
| Szerokość impulsu (τ): | |
| Czas odbioru sygnału echa: | |
| Czas zwrotu: | |
| Moc impulsowa: | |
| Moc średnia: | 15 kW |
| Zasięg instrumentalny: | 340 NM (≙ 630 km) |
| Rozróżnialność w odległości: | |
| Dokładność / Błąd określania: | |
| Szerokość wiązki anteny: | |
| Liczba ech odebranych - sondowań: | |
| Liczba obrotów anteny radaru: | |
| MTBCF: | |
| MTTR: | |
ST-67
ST-67 „Sałyut“ (rosyjskie oznaczenie: 5N69, cyrylica: СТ-67, 5Н69, «Салют») to powietrzny radar rozpoznawczy 3D dalekiego zasięgu działający w paśmie L, który został włączony do uzbrojenia radzieckich sił zbrojnych w połowie lat 70. XX wieku.
Antena składała się z dwóch wielkopowierzchniowych, pojedynczo zakrzywionych reflektorów parabolicznych rozmieszczonych w odległości 180° od siebie, co pozwalało na osiągnięcie wysokiego współczynnika odnawiania danych nawet przy niskich prędkościach obrotowych. Zasilanie anten wykorzystywało zasadę przemiatania wiązki w zależności od częstotliwości. Z anteną zintegrowano dodatkowy radar typu NRZ-1P. Obrotowa część anteny ważyła około 17 ton.
Ze względu na hałas generowany podczas obrotu, radar został nazwany „strategicznym wentylatorem“.
