Dunay-3
Krótki opis radaru, dane techniczno-taktyczne
Rysunek 1: Dunay-3 receiver site
(55°29'31.0" N 36°40'49.0" E)
former Soviet Union
| Specyfikacja techniczna | |
|---|---|
| Pasmo częstotliwości: | 388 … 429 MHz
(pasma UHF) |
| Okres powtarzania impulsów: | |
| Częstotliwość powtarzania impulsów: | |
| Szerokość impulsu (τ): | |
| Czas odbioru sygnału echa: | |
| Czas zwrotu: | |
| Moc impulsowa: | 3 MW |
| Moc średnia: | |
| Zasięg instrumentalny: | 1 350 NM (≙ 2 500 km) |
| Rozróżnialność w odległości: | |
| Dokładność / Błąd określania: | |
| Szerokość wiązki anteny: | |
| Liczba ech odebranych - sondowań: | |
| Liczba obrotów anteny radaru: | |
| MTBCF: | |
| MTTR: | |
Dunay-3
Dunay-3 był radarem wczesnego ostrzegania działającym w paśmie UHF (oznaczenie IEEE) lub paśmie C (oznaczenie NATO), zlokalizowanym około 60 km na zachód-południowy zachód od Moskwy.
Dunay-3 składał się z oddzielnych budynków odbiorczego i nadawczego, oddalonych od siebie o 2,5 km. Nadajnik obejmował sektor (w przybliżeniu północ i południe) i dysponował anteną typu phased array o długości 200 metrów i wysokości 30 metrów. Odbiornik był budynkiem o wymiarach 100 × 100 m, w którym mieściły się dwa pasywne, sterowane elektronicznie systemy radarowe oraz centrum dowodzenia i kontroli systemu obrony przeciwrakietowej A-35 (system ABM).
Dunay-3 był udoskonaloną wersją Dunay-2 w Kubince pod Moskwą i został uruchomiony na próbę w 1968 roku. Po gruntownej modernizacji w 1978 roku został wprowadzony do służby pod nazwą „Dunay-3M” jako część ulepszonego systemu ABM A-35M. Dunay-3M działał do czasu katastrofalnego pożaru anteny odbiorczej, który miał miejsce 8 maja 1988 roku.