www.radartutorial.eu www.radartutorial.eu Radar meteorologiczny

Podwójne pomiary dopplerowskie

Radar 1
Radar 2
Linia bazowa
30 … 60 km
60°≤ Δβ ≤120°
60°≤ Δβ ≤120°

Rysunek 1: Geometria podwójnego Dopplera: obszar użyteczny do analizy metodą podwójnego Dopplera zaznaczono kolorem szarym

Podwójne pomiary dopplerowskie

W podwójnych pomiarach dopplerowskich dane uzyskane jednocześnie z dwóch (lub większej liczby) sąsiednich radarów są łączone, aby wykorzystać dodatkowe informacje do wyznaczenia poziomego, a w razie potrzeby również trójwymiarowego pola wiatru.

Pojedynczy radar może za pomocą częstotliwości Dopplera zmierzyć jedynie prędkość radialną względem radaru. Prędkość wiatru względem powierzchni ziemi może zostać obliczona tylko przy założeniu równomiernego rozkładu wiatru, na podstawie danych z jednego pełnego obrotu anteny radarowej, wykorzystując punkty zerowe pomiaru częstotliwości Dopplera do określenia kierunku wiatru. Pomiar staje się znacznie dokładniejszy i bardziej szczegółowy, gdy dwa sąsiednie radary dostarczają danych o tym samym obiekcie odbijającym fale. Na podstawie dwóch zmierzonych częstotliwości Dopplera można obliczyć dokładny kierunek ruchu i prędkość względem ziemi.

Dobra geometria pomiaru występuje wtedy, gdy oba radary są oddalone od siebie o około 30 do 60 km. Powinny obserwować obiekt odbijający z różnych kierunków. Najdokładniejsze wyniki uzyskuje się przy różnicy kątów azymutu wynoszącej 90°. Dotyczy to wszystkich punktów na okręgu, którego średnica jest równa odległości między radarami, a oba radary leżą na jego obwodzie. Różnica między zmierzonymi kątami azymutu powinna być możliwie większa niż 60°, lecz mniejsza niż 120°, ponieważ w przeciwnym razie różnica częstotliwości Dopplera jest zbyt mała, co pogarsza dokładność pomiaru.

Dla poziomego pola wiatru obie składowe wektorowe U (wschód–zachód) oraz V (północ–południe) oblicza się następująco (wszystkie kąty podano w stopniach):

(1)

  • νR1 = prędkość radialna radaru 1
  • νR2 = prędkość radialna radaru 2
  • β1 = kąt azymutu radaru 1
  • β2 = kąt azymutu radaru 2
  • θ1 = kąt elewacji radaru 1
  • θ2 = kąt elewacji radaru 2

Rysunek 2: Przykład poziomego pola wiatru

Rysunek 2: Przykład poziomego pola wiatru

Na podstawie tych dwóch składowych wektorowych można dla każdej komórki odległości w obrębie użytecznego obszaru geometrycznego (zaznaczonego na rysunku 1 kolorem szarym) narysować mały wektor przedstawiający kierunek wiatru, którego długość odpowiada prędkości wiatru. Istnieją również prezentacje, w których wszystkie wektory kierunku mają jednakową długość, a prędkość jest oznaczona za pomocą kolorów.