Automatyczne rozpoznawanie celu
Rysunek 1: Schemat blokowy z przepływem sygnału w sekcji automatycznego rozpoznawania celu
Detektor
Kanał I
Kanał Q
algorytm
Detektor
Ekstraktor
Procesor
Kombinator
pierwotne i wtórne
pośrednia
gunowy
wideo
gunowy
wideo
(czas rzeczywisty)
Rysunek 1: Schemat blokowy z przepływem sygnału w sekcji automatycznego rozpoznawania celu
Automatyczne rozpoznawanie celu
Na wyjściu odbiornika znajduje się mieszanina sygnałów celu, szumu i różnych sygnałów zakłócających. Nawet po stłumieniu stałego celu, nadal występują pozostałości zakłóceń pogodowych i zakłóceń stałego celu, a impulsy celu podlegają różnym wahaniom amplitudy. Rozpoznawanie znaków celu musi określać lokalizację celu z szumu i zakłóceń przy stałym, ale niskim stałym współczynnikiem fałszywych alarmów (CFAR).
Przed detektorem fazy I&Q sygnały echa są nadal obecne jako sygnał w częstotliwości pośredniej (IF). Po zastosowaniu detektora fazy składowe I i Q są przetwarzane oddzielnie. Sygnał jest teraz dwubiegunowym sygnałem wideo. W tym miejscu musi teraz nastąpić przetwarzanie MTI (wskazywanie celów ruchomych). Po przetworzeniu MTI obie składowe są ponownie łączone w celu utworzenia jednobiegunowego sygnału wideo. Można to zrobić za pomocą trygonometrycznego przybliżenia równania pitagorejskiego lub obliczeń za pomocą algorytmu CORDIC. Teraz, na przykład, jest możliwy czas na digitalizację danych, chociaż może to również nastąpić bezpośrednio po detektorze fazy w innych urządzeniach radarowych i bezpośrednio po antenie w odbiornikach cyfrowych.
Sygnały są teraz porównywane z różnymi wartościami progowymi w detektorze celu. Określa to współczynnik fałszywych alarmów i prawdopodobieństwo wykrycia urządzenia radarowego. Jeśli impulsy echa przekraczają wartość progową, impuls ten jest przekazywany w pełnym rozmiarze. Impuls ten jest określany jako „Hit“ („trafienie”). Impuls ten zawiera tylko informacje o amplitudzie sygnału i ewentualne dodatkowe informacje (np. jaki filtr został zastosowany). Do tego momentu wszystkie procesy w jednostce radarowej nadal odbywają się w czasie (w przybliżeniu) rzeczywistym. Wszelkie wewnętrzne czasy propagacji są nadal krótkie i takie same dla każdego celu. Impulsy te nie mają jeszcze żadnych bezpośrednich współrzędnych. Są one nadal powiązane z okresem impulsu. W zależności od czasu oświetlenia i liczby trafień, pojedynczy cel może generować dużą liczbę trafień. Odległość celu jest nadal zakodowana w czasie opóźnienia w stosunku do impulsu transmisji. Kąt boczny jest aktualną pozycją anteny.
To odniesienie w czasie rzeczywistym jest tracone dopiero po uruchomieniu procesora działek. Oznacza to, że odniesienie do czasu opóźnienia w stosunku do impulsu transmisji i pozycji anteny jest również tracone. Od tego momentu odległość obliczona na podstawie czasu opóźnienia, kąta bocznego i czasu wykrycia musi być powiązana ze znakiem docelowym jako dane.
Detektor
Kanał I
Kanał Q
algorytm
Detektor
Ekstraktor
Procesor
Kombinator
pierwotne i wtórne
pośrednia
gunowy
wideo
gunowy
wideo
(czas rzeczywisty)
Rysunek 1: Schemat blokowy z przepływem sygnału w sekcji automatycznego rozpoznawania celu