Extended Interaction Klystron (EIK)
magneten
openingen
als vertragingslijn
Figuur 1: Werkingsprincipe van een EIK
magneten
openingen
als vertragingslijn
Figuur 1: Werkingsprincipe van een EIK
magneten
openingen
als vertragingslijn
Figuur 1: Werkingsprincipe van een EIK
Extended Interaction Klystron (EIK)
Bij een klassieke klystron moet een elektron uit de elektronenbundel dit gebied in ongeveer een halve periode van de oscillatie van de trilholteresonator doorlopen. Dit vereist zeer hoge snelheden, dus hoge anodespanningen, en wordt steeds moeilijker naarmate de oscillatiefrequentie toeneemt.
De technologie van de Extended Interaction Klystron (EIK), ook wel meer-spletenklystron genoemd, combineert de mechanische robuustheid en het hoge mogelijke uitgangsvermogen van een conventionele klystron. Deze kan worden beschouwd als een verbetering van zowel de tweekamerklystron als de lopende-golfbuis met gekoppelde holtes. De Extended Interaction Klystron verenigt de voordelen van beide looptijdbuizen: de robuustheid en het hoge uitgangsvermogen van een klystron en de relatief grote bandbreedte van een lopende-golfbuis. Het hoge vermogen, de grote bandbreedte en het hoge rendement in het microgolfgebied worden bereikt door een keten van koppelingsspleten naar de resonator te gebruiken. Het aantal spleten en hun onderlinge afstand variëren afhankelijk van de toepassing. Deze spletenketen ondersteunt een hoog rendement en thermische stabiliteit in het zeer hoge frequentiegebied bij gebruik van een relatief lage anodespanning. EIK's kunnen momenteel worden vervaardigd voor frequenties van 18 tot 280 GHz.
Figuur 1 toont het werkingsprincipe van een EIK. Elektronen worden door de kathode uitgezonden en door de Wehneltcilinder in de richting van de anode tot een smalle bundel gefocusseerd. Door de anodespanning worden de elektronen sterk naar de anode versneld en passeren ze deze via een kleine opening. Achter de anode ontstaat een lineaire elektronenbundel met aanvankelijk constante snelheid, die door permanente magneten wordt gefocusseerd. Deze elektronenbundel passeert de resonatoren door een tunnel. De resonatoren hebben een reeks spleten met interactieve openingen naar de resonator. Elke spleet vormt een kort gedeelte van een vertragingslijn, vergelijkbaar met de reeks resonatoren in een lopende-golfbuis met gekoppelde holtes. Het aantal spleten wordt zo gekozen dat een effectieve snelheidsmodulatie van de elektronen wordt verkregen bij een hoge stabiliteit van de HF-oscillaties. Nadat de elektronenbundel een deel van zijn energie aan de tweede resonator heeft afgegeven in de vorm van een versterkte HF-oscillatie, verlaat hij de resonatoren en wordt hij in de collector opgevangen.
Deze trilholteresonatoren met meerdere koppelingsspleten hebben een eenvoudige en robuuste constructie en een zeer hoge impedantie. Dit bevordert een efficiënte snelheidsmodulatie van de elektronenbundel en de energie-uitwisseling tussen de elektronenbundel en de resonatoren over een groot bandbreedtegebied.
Een hoge versterking wordt al bij een relatief geringe buislengte bereikt, waardoor permanente magneten voor het focussen van de elektronenbundel kunnen worden gebruikt. Daardoor kan de constructie eenvoudig en licht worden uitgevoerd. Bij pulsmodulatie wordt een systeem van hulpanoden gebruikt voor de bundelfocussering, waarmee de elektronenbundel pulsgemoduleerd wordt aangestuurd. De geometrisch korte spletenketen vermindert het risico op parasitaire oscillatiemodi en zorgt voor een stabiele versterking met weinig ruis.
Extended Interaction Oscillator
De Extended Interaction Oscillator (EIO) is opgebouwd met slechts één trilholteresonator. De spletenketen werkt als de vertragingslijn van een lopende-golfbuis met gekoppelde holtes, met een uiterst sterke koppeling tussen de resonatoren. Bij voldoende hoge stroom ontstaan ongedempte oscillaties. Door de snelheid van de elektronen via de anodespanning te veranderen, kan de oscillatiefrequentie worden afgestemd over een bereik tot 0,4% van de resonantiefrequentie.