www.radartutorial.eu www.radartutorial.eu Radar Grondbeginselen

„Cosecant square“ antenna

„cosecant squared“ patroon
praktisch
STC
geïdealiseerd

Figuur 1: Verticaal antennepatroon van antennes met „cosecant square“ karakteristiek

„cosecant squared“ patroon
praktisch
STC
geïdealiseerd

Figuur 1: Verticaal antennepatroon van antennes met „cosecant square“ karakteristiek

Inhoudsopgave « Cosecans²-antennes »
  1. Aanpassing van de reflector
  2. Stacked Beam Cosecans²-antennes
  3. De term Cosecans²

Cosecans²-antennes

Cosecans²-antennes (afgekort als CSC²) zijn meestal speciale vormen van parabolische antennes of groepsantennes, die bijzonder geschikt zijn voor rondzoekradars van de luchtverkeersleiding en de luchtverdediging. Ze maken een aan de situatie aangepaste stralingsverdeling mogelijk en komen dichter in de buurt van het ideaalbeeld van ruimtelijke aftasting. In het ideale geval zorgt een Cosecans²-karakteristiek ervoor dat een luchtdoel dat zich op constante hoogte naar de antenne toe of ervan weg beweegt, een echo met constante amplitude levert aan de ingang van de ontvanger.

Er zijn verschillende mogelijkheden om een Cosecans²-karakteristiek in de praktijk te realiseren:

De ideale vorm van het diagram is bijna rechthoekig met afgeronde hoeken. In de praktijk wordt het ideale diagram overlapt door een aantal nevenlobben en -pieken, vooral aan de achterzijde van het diagram bij grotere elevatiehoeken. De vorm van alle nevenlobben in dit gebied kan in totaal worden samengevat tot een bijna parabolische flank. Dit levert in het nabije bereik een extra winst op en compenseert gedeeltelijk de invloed van de tijdsafhankelijke versterkingsregeling (STC) voor doelen op grote hoogte.

De cosec²-karakteristiek kan niet alleen met parabolische antennes, maar ook bij andere antennetypen worden gerealiseerd. Bij de opbouw van een antenne voor een VHF-radar met Yagi-antennes kan de vorm worden bereikt door superpositie van de directe golf met op de grond gereflecteerde energiecomponenten (1e Fresnel-zone bij radar).

a)
b)

Figuur 2: afwijkende kromming van de reflector,
a) „bovenlip”,
b) „onderlip“

von dem Rotationsparaboloiden abweichende Formen des Reflektors
a)
b)

Figuur 2: afwijkende kromming van de reflector,
a) „bovenlip”,
b) „onderlip“

Aanpassing van de reflector

Een ideaal gevormde parabolische reflector, met een primaire zender in het brandpunt, produceert een relatief scherp gebundelde stralingsbundel, aangezien de stralen in het ideale geval de reflector parallel verlaten. Als deze reflector asymmetrisch is ten opzichte van de verticale en horizontale dimensie, ontstaat er in eerste instantie een waaierdiagram. Om hiermee de cosec²-karakteristiek te genereren, moet een deel van de energie naar boven worden afgebogen. Een mogelijkheid is om het bovenste deel van de reflector („bovenlip“) minder te krommen. Nu wordt het deel van de stralen dat op het minder gekromde vlak (bovenste deel) valt, naar boven gereflecteerd. Een analoge methode is om het onderste deel van de reflector („onderlip“) sterker te buigen.

De hoornstraler als primaire straler heeft zelf ook een kegelvormige richtkarakteristiek, zodat de randen van de reflector minder worden verlicht dan het midden ervan. Hierdoor wordt gewaarborgd dat de naar boven afgebogen stralen geen al te grote vermogensdichtheid hebben en dat het bereik in de hoogte dus beperkt blijft.

Bij gelijke hoornstraler-eigenschappen is de reflector met „onderlip“ compacter van opbouw. Als alternatief heeft de reflector met een „bovenlip“ bij vergelijkbare afmetingen een scherper bundelende hoornstraler nodig. Toch is de onderrand van het cosecans²-diagram vaak slechter dan bij een „onderlip“, omdat bij deze de minder verlichte vlakken van het onderste reflectorgebied naar boven worden afgebogen. Bij de „bovenlip“ zijn deze minder verlichte vlakken verantwoordelijk voor de onderrand van het diagram.

Figuur 3: Reflectorantenne met een „onderlip“

Figuur 3: Reflectorantenne met een „onderlip“ (rood diagram) in vergelijking met een zuivere parabolische antenne (blauw diagram)

In combinatie met het principe van een offset-antenne worden daarom meestal reflectorantennes met een „onderlip“ gebruikt. Hier is het deel van de reflector dat boven de hoornstraler ligt parabolisch gevormd, terwijl het deel eronder meer een cirkelsegment is. In de grafiek wordt de invloed van de „onderlip“ (rood cosecans²-diagram) getoond in vergelijking met een zuivere parabolische reflector (blauw diagram). Een zuivere parabolische reflector heeft verticaal een vergelijkbaar diagram als horizontaal. Een zeer scherpe hoofdbundel wordt geflankeerd door veel zwakkere zijbundels. Door de van de rotatieparaboloïde afwijkende reflectorvorm ontstaat een cosecans²-diagram waarvan de hoofdbundel breder is dan de smalle hoofdbundel van de parabolische reflector.

De ondergrens van de antenneversterking, die belangrijk is voor de detectie van laagvliegende vliegtuigen, wordt hier gevormd door het deel van de energie die uit de hoornstraler komt en dat dichter bij het midden van de hoornstraler-as ligt. Daarom is de energie hier iets hoger en is deze ondergrens sterker uitgesproken.

Stacked Beam Cosecans²-antennes

Bild 4: Stacked Beam Cosecans²- Antennendiagramm

Figuur 4: Stacked Beam Cosecans²-antennediagram

Bij een Stacked Beam Cosecans²-antenne wordt een reflector bestraald door meerdere boven elkaar geplaatste primaire stralers.

Elke primaire straler straalt al gericht uit. Als het zendvermogen ongelijkmatig over de afzonderlijke stralers wordt verdeeld, benadert de antennekarakteristiek de Cosecans²-karakteristiek. Daarbij wordt door het “spiegeleffect” van de reflector de volgorde van de stralen ten opzichte van de stralers omgekeerd. De onderste straal, die noodzakelijkerwijs het grootste zendvermogen heeft, wordt uitgezonden door de bovenste straler.

Figuur 5: De twaalf afzonderlijke hoornstralers van de antenne van de ASR 910 vormen een gestapeld cosecans²-antennediagram

Die zwölf einzelnen Hornstrahler der Antenne der ASR 910

Figuur 5: De twaalf afzonderlijke hoornstralers van de antenne van de ASR 910 vormen een gestapeld cosecans²-antennediagram

Bij gebruik van meerdere ontvangstkanalen kan in theorie ook een hoogte-toewijzing plaatsvinden, aangezien nu afzonderlijke vluchtdoelen aan afzonderlijke stralen kunnen worden toegewezen. Alleen is het in de praktijk veel te veel werk om bijvoorbeeld 12 verschillende ontvangstkanalen (en vooral de bijbehorende toevoerleidingen naar de antenne) te realiseren. Meestal wordt ook slechts één HF-toevoerleiding naar de antenne gebruikt. De vermogensverdeling over de afzonderlijke hoornstralers vindt dan in de antenne plaats. Het vermogen moet absoluut in fase uit de hoornstralers worden uitgestraald om wederzijdse uitdoving door interferentie te voorkomen in de gebieden waar de afzonderlijke beams elkaar overlappen. Dat is bij de relatief grote frequentieband van 2700 tot 2800 MHz erg moeilijk, omdat alleen al door het verschil in golflengten fasefouten in het bereik van tot wel 12% kunnen optreden. Sommige antennes hebben daarom een betere antenneversterking in het lagere frequentiebereik, andere daarentegen in het hogere frequentiebereik. De fabrikant gebruikt hier in de golfgeleideraansluitingen afdichtingen met verschillende diktes, die dan helpen om kleinere fasefouten te corrigeren.

De term cosecans²

De term „cosecans“ klinkt erg als een wiskundige hoekfunctie, en dat is ook zo. De cosecans van een hoek is de reciproke waarde van de sinusfunctie van die hoek. De functie dankt haar naam aan de definitie in de eenheidscirkel. De functiewaarde komt overeen met de lengte van een secanssegment, in ons geval de geografische afstand. Maar wat heeft deze term met onze antenne te maken?

De hoogte h en de schuine afstand R bepalen de elevatiehoek ε …
Laten we even terugdenken aan wat er helemaal bovenaan deze pagina stond:

„In het ideale geval zorgt een cosec²-karakteristiek ervoor dat een luchtdoel dat zich met een constante hoogte naar de antenne toe of ervan weg beweegt, een echo met constante amplitude levert aan de ingang van de ontvanger.”

Als we de trigonometrische formule herschikken naar de schuine afstand R en de hierboven genoemde hoekverhouding gebruiken, verschijnt in eerste instantie de term „cosecans“ in de relatie tot de radarafstand – maar er is meer…

Er was nog iets met de „…echo met constante amplitude…“

Uit de basisvergelijking van de radar kennen we dit verband:
Aangezien de echo een constante amplitude moet hebben, is de afstand in de vierde macht lineair afhankelijk van het kwadraat van de antenneversterking. Alle andere parameters van het radarapparaat kunnen we voor de beschouwde periode als constant aannemen.

De 4e exponent kunnen we wegtrekken…

Nu vervangen we de afstand door de formule met de cosecans-functie. Aangezien volgens de definitie ook de hoogte constant zou moeten zijn, kunnen we ook deze grootheid wegtrekken.

Zo krijgen we de wiskundige beschrijving van de gezochte antenne: de richtingsafhankelijke antenneversterking is een functie van het kwadraat van de cosecans van de hoogtehoek.