Diody PIN
| zwykła dioda ze złączem pn: |
|
| dioda PIN z samoistnym („intrinsic”) obszarem i | |
obszar p (dyfundowany) obszar i obszar n (podłoże) |
Rysunek 1: Budowa diody PIN
Diody PIN mają strukturę trójwarstwową z możliwie samoistnym środkowym obszarem i pomiędzy silnie domieszkowanymi obszarami kontaktowymi p i n. Dla uzyskania krótkich czasów przełączania szerokość obszaru i wynosi 0,5...1µm. Gdy wymagane są wysokie napięcia przebicia, szerokość obszaru i może dochodzić do 100µm.
Zastosowanie diod PIN w technice wysokiej częstotliwości opiera się na następujących właściwościach:
- Przy polaryzacji w kierunku zaporowym nieliczne nośniki ładunku w obszarze i są usuwane już przy niewielkich napięciach wstecznych. Dioda PIN ma wtedy pojemność warstwy zaporowej niezależną od napięcia. Przy dużej szerokości obszaru i pojemność ta jest bardzo mała, dlatego dioda PIN stanowi dużą impedancję dla drgań wysokiej częstotliwości. Ponadto napięcie przebicia jest wysokie, dzięki czemu mogą być przyłożone wysokie napięcia przemienne.
- Podczas pracy w kierunku przewodzenia obszar i zostaje wypełniony wstrzykniętymi nośnikami mniejszościowymi. Dioda PIN stanowi wtedy rezystancję zależną od prądu przewodzenia, która może przyjmować bardzo małe wartości. W tym stanie dioda PIN zachowuje się również jak rezystancja liniowa dla drgań wysokiej częstotliwości o dużej amplitudzie.
- Diody PIN mogą być przełączane bardzo szybko, w czasie około 1 ns, pomiędzy kierunkiem zaporowym (prawie stan jałowy) a kierunkiem przewodzenia (prawie zwarcie).