www.radartutorial.eu www.radartutorial.eu Katalog urządzeń radiolokacyjnych

AN/APN-171(V)

Opis urządzenia radiolokacyjnego; wybrane dane taktyczno-techniczne
Wysokościomierz radiolokacyjny AN/APN-171

Rysunek 1: AN/APN-171

Wysokościomierz radiolokacyjny AN/APN-171

Rysunek 1: AN/APN-171

Dane techniczne
Częstotliwość pracy: 4 200 … 4 500 MHz
(pasmo C)
Okres powtarzania impulsów:
Częstotliwość powtarzania impulsów: 10 kHz
Czas trwania impulsu nadawczego (τ): 35 lub 125 ns
Czas odbioru:
Czas martwy:
Moc szczytowa impulsu: 25 … 300 W
Moc średnia:
Zasięg instrumentalny: 1 000 lub 5 000 ft
Zdolność rozdzielcza w odległości:
Dokładność pomiaru: 1,5 lub 5 ft
Szerokość wiązki antenowej:
Liczba impulsów odebranych od celu:
Prędkość obrotowa anteny:
MTBCF:
MTTR:

AN/APN-171(V)

AN/APN-171(V) był wysokościomierzem radiolokacyjnym (radiowysokościomierzem), pracującym w paśmie C (według oznaczenia IEEE), czyli w paśmie G (według oznaczenia NATO).

Radar miał dwa tryby pracy: jeden przeznaczony do pomiaru większych wysokości, do 5 000 stóp, a drugi do pomiaru mniejszych wysokości, do 1 000 stóp. Wersja przeznaczona do śmigłowców wykorzystywała wyłącznie mniejszy zakres pomiaru wysokości, przy mocy nadawczej nieprzekraczającej 100 W.

AN/APN-171(V) został zaprojektowany przez firmę Honeywell w drugiej połowie lat 60. XX wieku. W latach około 1971–1975 system stopniowo wprowadzano do powszechnej służby w siłach zbrojnych. Przez dziesięciolecia AN/APN-171 pozostawał standardowym wysokościomierzem radiolokacyjnym ciężkich samolotów i śmigłowców. Dopiero w latach 80. i 90. XX wieku wiele istniejących urządzeń APN-171 zaczęto zastępować bezpośrednio bardziej zaawansowanym AN/APN-194(V) lub urządzeniem AN/APN-209.

Źródło: