AN/APN-171(V)
Opis urządzenia radiolokacyjnego; wybrane dane taktyczno-techniczne
Rysunek 1: AN/APN-171
| Dane techniczne | |
|---|---|
| Częstotliwość pracy: | 4 200 … 4 500 MHz
(pasmo C) |
| Okres powtarzania impulsów: | |
| Częstotliwość powtarzania impulsów: | 10 kHz |
| Czas trwania impulsu nadawczego (τ): | 35 lub 125 ns |
| Czas odbioru: | |
| Czas martwy: | |
| Moc szczytowa impulsu: | 25 … 300 W |
| Moc średnia: | |
| Zasięg instrumentalny: | 1 000 lub 5 000 ft |
| Zdolność rozdzielcza w odległości: | |
| Dokładność pomiaru: | 1,5 lub 5 ft |
| Szerokość wiązki antenowej: | |
| Liczba impulsów odebranych od celu: | |
| Prędkość obrotowa anteny: | |
| MTBCF: | |
| MTTR: | |
AN/APN-171(V)
AN/APN-171(V) był wysokościomierzem radiolokacyjnym (radiowysokościomierzem), pracującym w paśmie C (według oznaczenia IEEE), czyli w paśmie G (według oznaczenia NATO).
Radar miał dwa tryby pracy: jeden przeznaczony do pomiaru większych wysokości, do 5 000 stóp, a drugi do pomiaru mniejszych wysokości, do 1 000 stóp. Wersja przeznaczona do śmigłowców wykorzystywała wyłącznie mniejszy zakres pomiaru wysokości, przy mocy nadawczej nieprzekraczającej 100 W.
AN/APN-171(V) został zaprojektowany przez firmę Honeywell w drugiej połowie lat 60. XX wieku. W latach około 1971–1975 system stopniowo wprowadzano do powszechnej służby w siłach zbrojnych. Przez dziesięciolecia AN/APN-171 pozostawał standardowym wysokościomierzem radiolokacyjnym ciężkich samolotów i śmigłowców. Dopiero w latach 80. i 90. XX wieku wiele istniejących urządzeń APN-171 zaczęto zastępować bezpośrednio bardziej zaawansowanym AN/APN-194(V) lub urządzeniem AN/APN-209.
Źródło:
- Departament Wojsk Lądowych Stanów Zjednoczonych, biuletyn techniczny TB 43-0123 („Wyposażenie lotnicze”), pozycja „Zestaw wysokościomierza radiolokacyjnego AN/APN-171A(V)”, s. 143