Mark 9
Krótki opis radaru, dane techniczno-taktyczne


| Specyfikacja techniczna | |
|---|---|
| Pasmo częstotliwości: | 2 914 … 3 100 MHz
(pasma S) |
| Okres powtarzania impulsów: | |
| Częstotliwość powtarzania impulsów: | 3 600 Hz ± 10% |
| Szerokość impulsu (τ): | 0,5 µs |
| Czas odbioru sygnału echa: | |
| Czas zwrotu: | |
| Moc impulsowa: | 25 kW |
| Moc średnia: | |
| Zasięg instrumentalny: | 20 NM (≙ 37 km) |
| Rozróżnialność w odległości: | |
| Dokładność / Błąd określania: | |
| Szerokość wiązki anteny: | |
| Liczba ech odebranych - sondowań: | |
| Liczba obrotów anteny radaru: | |
| MTBCF: | |
| MTTR: | |
Mark 9
Radar Mark 9 był radarem kierowania ogniem Marynarki Wojennej Stanów Zjednoczonych, opracowanym na początku lat 40. XX wieku, który działał w paśmie S (oznaczenie IEEE) lub paśmie E/F (oznaczenie NATO) i który w okresie II wojny światowej był przeznaczony specjalnie do montażu na stanowisku kierowania ogniem Ford Mark 45. Służył do precyzyjnego pomiaru odległości i śledzenia celu w celu wycelowania dział okrętów wojennych w kierunku celu podczas walki.
Antena wykorzystywała metodę skanowania stożkowego z reflektorem parabolicznym o średnicy 24 cali (≙ 61 cm). Zasilanie zapewniał umieszczony mimośrodowo dipol, obracający się z prędkością 1 770 obrotów na minutę. W nadajniku zastosowano chłodzony sprężonym powietrzem magnetron typu 706A. Wyświetlanie odbywało się na ekranie wskaźnika typu „A” o średnicy 5 cali (≙ 12,7 cm).