SCR-520
Krótki opis radaru, dane techniczno-taktyczne
Rysunek 1: SCR-520


| Specyfikacja techniczna | |
|---|---|
| Pasmo częstotliwości: | 3,3 GHz
(pasma S) |
| Okres powtarzania impulsów: | |
| Częstotliwość powtarzania impulsów: | 1,5 kHz |
| Szerokość impulsu (τ): | 0,75 µs |
| Czas odbioru sygnału echa: | |
| Czas zwrotu: | |
| Moc impulsowa: | 3,3 kW |
| Moc średnia: | |
| Zasięg instrumentalny: | 10 mi (≙ 16 km) --> |
| Rozróżnialność w odległości: | |
| Dokładność / Błąd określania: | |
| Szerokość wiązki anteny: | |
| Liczba ech odebranych - sondowań: | |
| Liczba obrotów anteny radaru: | |
| MTBCF: | |
| MTTR: | |
SCR-520
SCR-520 był radarem przechwytującym działającym w paśmie S (oznaczenie IEEE) lub paśmie F (oznaczenie NATO), przeznaczonym dla amerykańskich myśliwców nocnych podczas II wojny światowej. Od 1944 roku był stosowany w samolotach takich jak Northrop P-61 Black Widow i Douglas P-70 Nighthawk.
Radar wykorzystywał symetryczną antenę paraboliczną o średnicy 70 cm oraz skanowanie stożkowe do śledzenia celów. Wyszukiwanie celów odbywało się za pomocą skanowania Palmera.