Skanowanie Palmera
Rysunek 1: Zasada działania skanowania rastrowego Palmera z dwoma liniami
Skanowanie Palmera
Skanowanie Palmera to sekwencja skanowania przestrzeni, która wynika z połączenia szybkiego obrotu anteny przy skanowaniu stożkowym z dowolnym innym liniowym lub okrężnym wzorem ruchu. W zależności od nadrzędnego wzoru ruchu rozróżnia się:
- Palmer Raster;
- Palmer Helical;
- Palmer Sector i
- Palmer Circular
Nazwa „Palmer” odnosi się do podobieństwa do kaligraficznego pisma odręcznego. Na wykresie czerwona krzywa opisuje ruch maksymalnej energii promieniowanej, a niebieska krzywa prostokątna opisuje ruch osi promieniowania anteny („boresight“).
Jeśli skanowanie stożkowe odbywa się za pomocą obrotowego źródła promieniowania pierwotnego, wówczas obraca się również polaryzacja, która jest zazwyczaj liniowa. Skanowanie stożkowe może jednak odbywać się również za pomocą obrotowego reflektora pomocniczego. W tym przypadku polaryzacja liniowa pozostaje stała lub można nawet przełączyć się na polaryzację okrężną.
Skanowanie Palmera było stosowane w starszych radarach śledzenia celów do wyszukiwania celów, które nie były jeszcze w stanie organizować jednocześnie wyszukiwania i śledzenia celów („track-while-scan“). Zaletą tego rozwiązania było to, że nie trzeba było stosować dodatkowych mechanizmów przełączających w celu wyłączenia skanowania stożkowego do wyszukiwania celów. Wadą było bardzo nierównomierne skanowanie przestrzeni. Dzięki zastosowaniu antенн fazowanych i antенн monopulsowych technologia ta stała się zbędna. Tylko czujniki optyczne z laserem nadal częściowo wykorzystują takie sekwencje ruchów.