AN/APG-64
Krótki opis radaru, dane techniczno-taktyczne
| Specyfikacja techniczna | |
|---|---|
| Pasmo częstotliwości: | pasma X |
| Okres powtarzania impulsów: | |
| Częstotliwość powtarzania impulsów: | |
| Szerokość impulsu (τ): | |
| Czas odbioru sygnału echa: | |
| Czas zwrotu: | |
| Moc impulsowa: | 7 kW |
| Moc średnia: | |
| Zasięg instrumentalny: | 90 NM (≙ 275 km) |
| Rozróżnialność w odległości: | |
| Dokładność / Błąd określania: | |
| Szerokość wiązki anteny: | |
| Liczba ech odebranych - sondowań: | |
| Liczba obrotów anteny radaru: | |
| MTBCF: | |
| MTTR: | |
AN/APG-64
AN/APG-64 był wielofunkcyjnym radarem pracującym w paśmie X (oznaczenie IEEE) lub w paśmie I (oznaczenie NATO), który w 1973 roku miał być zainstalowany w amerykańskim myśliwcu F-15N-PHX Seagle, planowanej wersji dla marynarki wojennej. Był to znacznie ulepszony radar AN/APG-63 o większej mocy nadawczej i trybie Track While Scan (TWS). Zewnętrznie oba radary były prawie nie do odróżnienia.
W nadajniku jako wzmacniacz zastosowano klystron. Zintegrowany radar z falą ciągłą umożliwiał oświetlenie celu i jednoczesne sterowanie 4 do 6 półaktywnymi/aktywnymi pociskami AIM-54 Phoenix.
Zbudowano tylko kilka prototypów. Radar nigdy nie został wprowadzony do służby, ponieważ projekt F-15N został odrzucony. Zamiast tego, ze względu na cenę, zmodernizowano samolot Grumman F-14 Tomcat.
