AN/APS-42
Krótki opis radaru, dane techniczno-taktyczne
Rysunek 1: AN/APS-42
| Specyfikacja techniczna | |
|---|---|
| Pasmo częstotliwości: | 9 309 … 9 330 MHz
(pasma X) |
| Okres powtarzania impulsów: | |
| Częstotliwość powtarzania impulsów: | 800, 200, 300 Hz |
| Szerokość impulsu (τ): | 0,75; 3,50; 2,25 lub 5,0 µs |
| Czas odbioru sygnału echa: | |
| Czas zwrotu: | |
| Moc impulsowa: | 50 kW |
| Moc średnia: | |
| Zasięg instrumentalny: | 150 NM (≙ 280 km) |
| Rozróżnialność w odległości: | |
| Dokładność / Błąd określania: | |
| Szerokość wiązki anteny: | |
| Liczba ech odebranych - sondowań: | |
| Liczba obrotów anteny radaru: | 30 min⁻¹ |
| MTBCF: | |
| MTTR: | |
AN/APS-42
AN/APS-42 był radarem nawigacyjnym działającym w paśmie X (oznaczenie IEEE) lub I (oznaczenie NATO). Umożliwiał mapowanie radarowe, lokalizację nadajników alarmowych, wykrywanie przeszkód i mapowanie pogody. Radar został opracowany na bazie AN/APS-10 w 1955 roku.
Radary AN/APS-42 były instalowane w następujących samolotach: Douglas C-54 Skymaster, Boeing C-97 Stratofreighter, Douglas C-118, Fairchild C-119 Flying Boxcar, Lockheed C-121 Constellation, Douglas C-124 Globemaster II, Lockheed C-130 Hercules i Convair C-131 Samaritan.
System antenowy składał się z reflektora parabolicznego o średnicy 18 cali i promiennika dipolowego umieszczonego w ognisku paraboli i zasilanego przez falowód. Antena była stabilizowana w pionie i w poziomie.