AN/APS-27
Krótki opis radaru, dane techniczno-taktyczne
Rysunek 1: Douglas RB-66 wyposażony w AN/APS-27
| Specyfikacja techniczna | |
|---|---|
| Pasmo częstotliwości: | 9 310 … 9 330 MHz
(pasma X) |
| Okres powtarzania impulsów: | |
| Częstotliwość powtarzania impulsów: | 775, 195, 2k lub 300 Hz |
| Szerokość impulsu (τ): | 0,7 … 1,2 µs |
| Czas odbioru sygnału echa: | |
| Czas zwrotu: | |
| Moc impulsowa: | 100 kW |
| Moc średnia: | |
| Zasięg instrumentalny: | 170 NM (≙ 320 km) |
| Rozróżnialność w odległości: | |
| Dokładność / Błąd określania: | |
| Szerokość wiązki anteny: | |
| Liczba ech odebranych - sondowań: | |
| Liczba obrotów anteny radaru: | |
| MTBCF: | |
| MTTR: | |
AN/APS-27
AN/APS-27 „Firefly” był radarem rozpoznawczym działającym w paśmie X (oznaczenie IEEE) lub I (oznaczenie NATO), który został opracowany w drugiej połowie lat pięćdziesiątych XX wieku i został zainstalowany w dolnej połowie nosa samolotów Boeing B-52 Stratofortress, Douglas RB-66 Destroyer, Lockheed C-130 Hercules i Boeing C-135 Stratolifter.
Radar był radarem pseudo-koherentnym z funkcją wykrywania ruchomych celów. Początkowo korzystał on z rtęciowej linii opóźniającej, a później z lampy pamięciowej, aby wyeliminować zakłócenia od stałych celów i wyświetlać na wskaźniku typu „P” tylko echa od poruszających się pojazdów. Nadajnik składał się z magnetronu typu 4J52; w modulatorze zastosowano wypełniony wodorem tyratron typu 5C22.