www.radartutorial.eu www.radartutorial.eu Urządzenia radiolokacyjne

AN/APS-27

Krótki opis radaru, dane techniczno-taktyczne

Rysunek 1: Douglas RB-66 wyposażony w AN/APS-27

Rysunek 1: Douglas RB-66 wyposażony w AN/APS-27

Specyfikacja techniczna
Pasmo częstotliwości: 9 310 … 9 330 MHz
(pasma X)
Okres powtarzania impulsów:  
Częstotliwość powtarzania impulsów: 775, 195, 2k lub 300 Hz
Szerokość impulsu (τ): 0,7 … 1,2 µs
Czas odbioru sygnału echa:  
Czas zwrotu:  
Moc impulsowa: 100 kW
Moc średnia:  
Zasięg instrumentalny: 170 NM (≙ 320 km)
Rozróżnialność w odległości:  
Dokładność / Błąd określania:  
Szerokość wiązki anteny:  
Liczba ech odebranych - sondowań:  
Liczba obrotów anteny radaru:  
MTBCF:  
MTTR:  

AN/APS-27

AN/APS-27 „Firefly” był radarem rozpoznawczym działającym w paśmie X (oznaczenie IEEE) lub I (oznaczenie NATO), który został opracowany w drugiej połowie lat pięćdziesiątych XX wieku i został zainstalowany w dolnej połowie nosa samolotów Boeing B-52 Stratofortress, Douglas RB-66 Destroyer, Lockheed C-130 Hercules i Boeing C-135 Stratolifter.

Radar był radarem pseudo-koherentnym z funkcją wykrywania ruchomych celów. Początkowo korzystał on z rtęciowej linii opóźniającej, a później z lampy pamięciowej, aby wyeliminować zakłócenia od stałych celów i wyświetlać na wskaźniku typu „P” tylko echa od poruszających się pojazdów. Nadajnik składał się z magnetronu typu 4J52; w modulatorze zastosowano wypełniony wodorem tyratron typu 5C22.

Galeria zdjęć AN/APS-27

Rysunek 2: Boeing XB-52

Rysunek 3: Magnetron typu 4J52
(Za zgodą firmy Ostron)