AR-15
Beschrijving van de radarset, tactisch-technische kenmerken
Figuur 1: AR-15 op de luchthaven van Bournemouth
(50°46’59.2" N 1°50’35.1" W)
| Specificaties | |
|---|---|
| Frequentie: | S-Band |
| Pulsherhalingstijd (PRT): | |
| Pulsherhalingsfrequentie (PRF): | |
| Pulsduur (τ): | |
| Ontvangsttijd: | |
| Dode tijd: | |
| Piekvermogen: | 2 × 600 kW |
| Gemiddeld vermogen: | |
| Instrumenteerbare reikwijdte: | 80 NM (≙ 150 km) |
| Afstandsresolutie: | |
| Nauwkeurigheidsgraad: | |
| Bundelbreedte: | 1,4° |
| hits per scan: | |
| Rotatiesnelheid: | 15 min⁻¹ |
| MTBCF: | |
| MTTR: | |
AR-15
De AR-15 was een S-band luchtverkeersleidingsradar met frequentiediversiteit. De zender gebruikte MG5237A elektromotorisch afstembare magnetrons.
Een modernisering tot het type AR-15-2 omvatte een tweede ontvangstkanaal voor ontvangst op grote hoogte met een passieve hoorn en een adapter voor een coaxkabel. Het antennepatroon van dit kanaal lag ongeveer 5° boven de vorige hoorn en verminderde de invloed van vaste doelen. Aan de ingang van de ontvanger bevond zich een ruisarme parametrische RF-voorversterker met een ruisfactor van minder dan 2,5 dB. Deze modernisering vergrootte het bereik van 60 tot 80 zeemijlen.
De radar werd begin jaren 1970 in gebruik genomen. In totaal werden ongeveer 55 radars van dit type geproduceerd en sommige bleven in dienst tot het midden van de jaren negentig. De laatste is nog steeds in gebruik op de luchthaven van Cambridge (52°12’03.1" N 0°10’39.5" E)[1] Hij zal in de nabije toekomst vervangen worden door een Thales Star NG .[1]
Bron:
- Bob Mcnair (Luchtverkeersleider)
