Mode S – Różnicowe kluczowanie fazy
Rysunek 1: Mode S – Różnicowe kluczowanie fazy (DPSK)
Rysunek 1: Mode S – Różnicowe kluczowanie fazy (DPSK)
Mode S – Różnicowe kluczowanie fazy
W zależności od rodzaju zapytania impuls P6 ma długość 16,25 µs lub 30,25 µs. Impuls jest modulowany za pomocą różnicowego kluczowania fazy (DPSK). Informacja jest przekazywana przez zmiany fazy fali nośnej o 180° wewnątrz impulsu P6. Każda zmiana fazy może trwać maksymalnie 80 ns. Każdy odcinek pomiędzy dwiema zmianami fazy ma stałą fazę, trwa 0,25 µs i jest nazywany chipem. Dekoder DPSK porównuje fazy dwóch kolejnych chipów i na tej podstawie odtwarza oryginalną informację.
W normie ICAO Annex 10, Volume 4 format zapytania opisano następująco: Blok danych zapytania składa się z sekwencji 56 lub 112 chipów, umieszczonych po synchronizacyjnej zmianie fazy wewnątrz impulsu P6. Każda kolejna zmiana fazy o 180° względem poprzedniego chipa oznacza wartość binarną 1. Jeżeli taka zmiana fazy nie występuje, chip reprezentuje wartość binarną 0.
Wszystkie te zmiany fazy mogą zostać poprawnie zinterpretowane tylko wtedy, gdy występują zgodnie z siatką czasową rozpoczynającą się po synchronizacyjnej zmianie fazy. Sekwencja 56 lub 112 chipów rozpoczyna się dokładnie 0,5 µs po tej synchronizacyjnej zmianie fazy. Na końcu impulsu P6 znajduje się ponadto odstęp ochronny o długości 0,5 µs, który został pierwotnie wprowadzony, aby zapobiec wzajemnemu nakładaniu się różnych transmisji.
next block
Rysunek 2: Schemat blokowy odbiornika DPSK
Rysunek 2: Schemat blokowy odbiornika DPSK
Rysunek 3: Działanie układu przedstawionego na rysunku 2
Rysunek 3: Działanie układu przedstawionego na rysunku 2
W zależności od długości zapytania impuls zapytania trwa 16,25 µs (56 chipów danych) lub 30,25 µs (112 chipów danych). Impuls P6 rozpoczyna się od odcinka o długości 1,25 µs poprzedzającego pierwszą zmianę fazy, nazywanego synchronizacyjną zmianą fazy. W celu tłumienia listków bocznych anteny podczas zapytania przez antenę dookólną nadawany jest impuls P5. W listkach bocznych impuls ten jest na tyle silny, że maskuje synchronizacyjną zmianę fazy, przez co transponder nie może już zdekodować takiego zapytania.
Na rysunku 2 przedstawiono praktyczną metodę demodulacji. W tym dekoderze oryginalna informacja jest odtwarzana z sygnału zakodowanego różnicowo za pomocą układu porównującego. Po przejściu przez filtr pasmowy cały sygnał jest opóźniany o czas trwania jednego chipa (tutaj 0,25 µs) i porównywany z sygnałem oryginalnym. Jeżeli oba fragmenty sygnału mają tę samą fazę, sygnał wyjściowy jest niewielki. Jeżeli są w przeciwfazie, lokalne maksima nakładają się w czasie z przeciwną polaryzacją, co powoduje powstanie większego napięcia wyjściowego. Z tego sygnału wyjściowego można następnie odtworzyć oryginalną szeregową sekwencję bitów, co przedstawiono tutaj jedynie schematycznie za pomocą filtru dolnoprzepustowego oraz następującego po nim komparatora progowego.
Na rysunku 3 pokazano nałożenie na wyjściu mieszacza (C) opóźnionego sygnału (B) i nieopóźnionego sygnału oryginalnego (A). Przypisanie poziomu wyjściowego do odpowiedniego bitu jest jednak możliwe tylko wtedy, gdy synchronizacyjna zmiana fazy na początku impulsu P6 uruchamia licznik taktujący. W praktyce sygnał wyjściowy jest zwykle zapisywany do rejestru przesuwnego, skąd następnie jest dostępny jako równoległe słowo danych.