Mode S – Differentiële faseverschuivingsmodulatie
Figuur 1: Mode S – Differentiële faseverschuivingsmodulatie (DPSK)
Figuur 1: Mode S – Differentiële faseverschuivingsmodulatie (DPSK)
Mode S – Differentiële faseverschuivingsmodulatie
Afhankelijk van het type ondervraging bedraagt de duur van de P6-puls 16,25 µs of 30,25 µs. De puls wordt gemoduleerd met behulp van differentiële faseverschuivingsmodulatie (DPSK). De informatie wordt overgedragen door faseverschuivingen van 180° van de draaggolffrequentie binnen de P6-puls. Elke faseverschuiving mag maximaal 80 ns duren. Elk gedeelte tussen twee faseverschuivingen heeft een constante fase, duurt 0,25 µs en wordt een chip genoemd. De DPSK-decoder vergelijkt de fasen van twee opeenvolgende chips en reconstrueert daaruit de oorspronkelijke informatie.
In de norm ICAO Annex 10, Volume 4 wordt het ondervragingsformaat als volgt beschreven: Het gegevensblok van de ondervraging bestaat uit een reeks van 56 of 112 chips, die zijn gepositioneerd na een synchronisatiefaseverschuiving binnen de P6-puls. Elke volgende faseverschuiving van 180° ten opzichte van de voorgaande chip vertegenwoordigt een binaire 1. Ontbreekt deze faseverschuiving, dan vertegenwoordigt de chip een binaire 0.
Al deze faseverschuivingen kunnen alleen correct aan informatie worden gekoppeld wanneer zij binnen het tijdsrooster vallen dat begint na de synchronisatiefaseverschuiving. De reeks van 56 of 112 chips begint exact 0,5 µs na deze synchronisatiefaseverschuiving. Aan het einde van de P6-puls bevindt zich bovendien een bescherminterval van 0,5 µs, dat oorspronkelijk bedoeld was om te voorkomen dat verschillende transmissies elkaar overlappen.
Figuur 2: Blokschema van een DPSK-ontvanger
Figuur 2: Blokschema van een DPSK-ontvanger
Figuur 3: Werking van de schakeling uit figuur 2
Figuur 3: Werking van de schakeling uit figuur 2
Afhankelijk van de lengte van de ondervraging duurt de ondervragingspuls 16,25 µs (56 datachips) of 30,25 µs (112 datachips). De P6-puls begint met een gedeelte van 1,25 µs vóór de eerste faseverschuiving, dat de synchronisatiefaseverschuiving wordt genoemd. Om de zijlobben van de antenne tijdens de ondervraging te onderdrukken, wordt via een omnidirectionele antenne de P5-puls uitgezonden. In de zijlobben is deze puls sterk genoeg om de synchronisatiefaseverschuiving te maskeren, zodat de transponder deze ondervraging niet meer kan decoderen.
Figuur 2 toont een praktische methode voor demodulatie. In deze decoder wordt de oorspronkelijke informatie uit het differentieel gecodeerde signaal teruggewonnen met behulp van een vergelijkingsschakeling. Na een banddoorlaatfilter wordt het volledige signaal met de duur van één chip (hier 0,25 µs) vertraagd en met het oorspronkelijke signaal gemengd. Zijn beide signaalsegmenten in fase, dan is het uitgangssignaal klein. Zijn zij in tegenfase, dan vallen de lokale maxima in de tijd samen met tegengestelde polariteit, waardoor een hogere uitgangsspanning ontstaat. Uit dit uitgangssignaal kan vervolgens de oorspronkelijke seriële bitreeks worden hersteld, wat hier slechts schematisch wordt weergegeven door een laagdoorlaatfilter met een daaropvolgende drempelvergelijker.
In figuur 3 wordt deze superpositie aan de uitgang van de mengtrap (C) van het vertraagde signaal (B) en het onvertraagde oorspronkelijke signaal (A) getoond. Een toewijzing van het uitgangsniveau aan een bit is echter alleen mogelijk wanneer de synchronisatiefaseverschuiving aan het begin van de P6-puls een klokteller start. In de praktijk wordt het uitgangssignaal meestal in een schuifregister opgeslagen, waarna het beschikbaar is als een parallel gegevenswoord.