Correlatie volgens het zwaartepunt
Figuur 1. De signaalprocessor genereert een matrix van cellen met informatie over het vermogen van de ontvangen signalen
Figuur 2. Afstandscorrelatie vormt groepen van cellen
Figuur 3. Azimutcorrelatie genereert de radarplot
Correlatie volgens het zwaartepunt
Moderne radarplotprocessors maken doorgaans gebruik van geavanceerdere correlatiemethoden dan de eenvoudige methode van het schuivende venster.
Een van deze methoden bepaalt de radarplot door het zwaartepunt ervan te berekenen. Daartoe wordt eerst een verdeling van de amplituden (of vermogens) van de gedetecteerde signalen opgebouwd door deze op te slaan in de cellen van een matrix «azimut–afstand». Vervolgens worden de gevulde cellen geanalyseerd en gegroepeerd om gebieden te vormen die waarschijnlijk door doelreflecties zijn veroorzaakt. De groepering vindt eerst plaats in de afstandsrichting en daarna in de azimutrichting. Het resultaat is een verzameling cellen met een bepaalde, niet altijd regelmatige geometrische vorm. De positie van de radarplot wordt vervolgens bepaald met behulp van een speciaal algoritme, dat het zwaartepunt berekent op basis van de gegevens van de signaalprocessor. Het principe van deze methode wordt geïllustreerd in de figuren 1–3.
De correlatiemethode volgens het zwaartepunt maakt vollediger gebruik van de informatie in de radarsignalen en maakt een nauwkeurigere bepaling van de coördinaten van het gedetecteerde doel mogelijk.