Methode van het schuivende venster
bewerking
het schuivende
venster
nieuw doel
(voorrand)
vorige doel
(achterrand)
Figuur 1. Methode van het schuivende venster
Methode van het schuivende venster
De meest gebruikte methode om afzonderlijke radarreflecties van hetzelfde doel te correleren en daaruit een radarplot te vormen, staat bekend als de methode van het schuivende venster (Engels: Sliding Window).
Video-impulsen waarvan de amplitude de detectiedrempel overschrijdt, worden tijdens iedere pulsherhalingsperiode als een logische één ("1") opgeslagen in een matrix van afstandscellen. Bij luchtverkeersleidingsradars bedraagt de grootte van een afstandscel gewoonlijk 1/16 zeemijl (ongeveer 0,8 µs).
Tijdens de verwerking worden de gegevens van meerdere opeenvolgende pulsherhalingsperioden opgeslagen. Afhankelijk van de belichtingstijd, worden de gegevens van 8 tot 16 pulsherhalingsperioden bewaard. Dit bepaalt de grootte van het venster N. Voor iedere afstandscel wordt het aantal overschrijdingen van de detectiedrempel binnen het venster geteld, waarna het venster naar de volgende afstandscel wordt verschoven. Omdat de verdeling van de impulsen rond de werkelijke doelpositie een willekeurig karakter heeft, worden bij de bepaling van de azimut ook de aangrenzende cellen meegenomen. Een doel wordt als gedetecteerd beschouwd wanneer het aantal logische enen binnen het venster een vooraf vastgestelde detectiedrempel overschrijdt.