Weging
Figuur 1: Vier pulsen met verschillende frequenties als onderdelen van een lineair frequentiegemoduleerd signaal
Figuur 1: Vier pulsen met verschillende frequenties als onderdelen van een lineair frequentiegemoduleerd signaal
Figuur 1: Vier pulsen met verschillende frequenties als onderdelen van een lineair frequentiegemoduleerd signaal
Weging
Wanneer meerdere signaalcomponenten met verschillende frequenties bij elkaar worden opgeteld tijdens de verwerking van een ontvangen signaal met behulp van de pulscompressiemethode, ontstaan er onvermijdelijk zijlobben in het gecomprimeerde signaal. Deze ongewenste impulsen worden tijdzijlobben genoemd.
Figuur 1 toont een voorbeeld waarbij een signaal bestaat uit pulsen met vier frequenties. Deze pulsen, als componenten van een lineair frequentiegemoduleerd radarsignaal (intrapulsgemoduleerd signaal), worden in het ontvangst- en verwerkingstraject gescheiden in filters, krijgen de gewenste (en elk hun eigen) vertraging en worden vervolgens bij elkaar opgeteld. Deze bewerkingen kunnen op verschillende manieren worden geïmplementeerd: in analoge filters op akoestische oppervlaktegolven, in digitale apparaten of zelfs in radarsoftware.
Figuur 2: Som van amplitudes van oscillaties bij vier verschillende frequenties
Figuur 2: Som van amplitudes van oscillaties bij vier verschillende frequenties
In Figuur 2 zie je het resultaat van het sommeren van deze vier pulsen met verschillende draaggolffrequenties. In dit geval wordt de som gemaakt zoals hij is, dus zonder weging. Dit betekent dat de pulsen op alle frequenties dezelfde versterking hebben. Het resultaat is een scherpe puls in het midden en verschillende zijlobben die daar symmetrisch mee zijn. In dit geval is de abscis-as de tijdas. Het is duidelijk dat al deze pulsen (midden- en zijpulsen) verschillende vertragingstijden hebben ten opzichte van het moment van uitzenden van het tastersignaal, en daarom zullen er verschillende doelbereikwaarden uit berekend worden!
De gele pijlen wijzen naar de halve golf van een van de componenten (in dit geval de frequentie f2), die een minimum heeft dat precies tegenover het maximum van de zijlob ligt. Het is duidelijk dat als de component met frequentie f2 een hogere versterking heeft dan de andere componenten, deze zijlob zal afnemen. Natuurlijk zal dit leiden tot het verschijnen van nieuwe zijlobben op andere tijdstippen, maar we leggen hier alleen het principe uit van het onderdrukken van zijlobben die verschijnen na signaalcompressie. In de praktijk is het altijd mogelijk om de optimale versterkingswaarden voor elke frequentiecomponent te vinden om een geoptimaliseerd uitgangssignaal met de laagst mogelijke zijlobben te verkrijgen.
Het toepassen van verschillende versterking op componenten met verschillende frequenties wordt “weging” of “weighting” genoemd. Door gebruik te maken van weging is het mogelijk om zijlobben te onderdrukken tot wel −30 dB.