Radar ponad horyzontem (OTH)
Rysunek 1: Pokrycie radaru fal powierzchniowych ponad horyzontem (zielony obszar) w porównaniu z radarem na trasie (czerwony).
Rysunek 1: Pokrycie radaru fal powierzchniowych ponad horyzontem (zielony obszar) w porównaniu z radarem na trasie (czerwony)
Radar ponad horyzontem (OTH)
Konwencjonalne radary mają problem z zasięgiem niezwiązany z ich mocą: krzywizna Ziemi. Pozioma odległość od powierzchni Ziemi jest ograniczona do horyzontu radaru, nieco większego niż zasięg optyczny. Radary trans-horyzontalne wykorzystują bardzo długą falę, która rozchodzi się w bardzo szczególny sposób, aby obejść ten problem. Radary te nie przypominają naszych wyobrażeń o radarach. Aby wyemitować tę bardzo długą falę, potrzebna jest seria pionowych anten rozmieszczonych na obszarze kilku kilometrów kwadratowych. Niektóre radary ponad horyzontem wykorzystują modulowane częstotliwościowo fale ciągłe, aby zmaksymalizować emitowaną energię.
Wiele z tych radarów zostało wprowadzonych w latach pięćdziesiątych i sześćdziesiątych XX wieku jako systemy wczesnego ostrzegania, ale od tego czasu zostały one zastąpione przez systemy ostrzegania i dowodzenia z powietrza (AWACS). Radary horyzontalne powróciły jednak do użytku wraz z cięciami wydatków wojskowych po zakończeniu zimnej wojny. Te stacjonarne radary są tańsze w eksploatacji niż flota samolotów statek powietrzny wczesnego ostrzegania do rozpoznania morskiego i zwalczania przemytników narkotyków.
Zestawy radarowe Over-the-horizon wykorzystywały bardzo niską częstotliwość powtarzania impulsów do kilkudziesięciu herców, aby móc pokonywać duże odległości do 2000 km bez niejednoznaczności zasięgu.
Radar za horyzontem z propagacją fal naziemnych (OTH–SW)
Radar za horyzontem z propagacją fal naziemnych wykorzystują bardzo długie fale o częstotliwościach od 2 do 20 MHz. Te fale elektromagnetyczne mają tendencję do wyginania się i podążania za konturami przeszkód z powodu dyfrakcji w atmosferze. Efekt ten jest połączony z przewodnictwem elektrycznym, gdy przechodzą one przez oceany, dając fale naziemne. Wszystko to pozwala wiązce radaru dosłownie podążać za krzywizną Ziemi. Rysunek 1 przedstawia zielony wzór promieniowania takiego radaru w porównaniu z czerwonym wzorem radaru na trasie w paśmie L, który wznosi się z ziemi poza horyzont radaru.
Raytheon Canada i Kanadyjskie Siły Zbrojne opracowały taki radar o nazwie HF-SWR-503 . Jest on przeznaczony do nadzoru wód kanadyjskich przed handlarzami narkotyków, przemytnikami, piratami, rybołówstwem i nielegalną imigracją. Może być również wykorzystywany do wykrywania gór lodowych, ochrony środowiska, zdalnego wykrywania prądów oceanicznych oraz poszukiwania i ratownictwa na morzu.
Składa się z układu anten monopolowych o długości 660 metrów, rozmieszczonych w odległości 50 metrów od siebie, co odpowiada połowie długości fali 3 MHz. Radar ma kąt apertury 120 stopni i może pokryć zasięgiem całą kanadyjską wyłączną strefę ekonomiczną (EEZ) o długości 200 mil morskich (370 km), z rozdzielczością zaledwie kilkuset metrów. Raytheon twierdzi, że przy użyciu częstotliwości od 15 do 20 MHz radar może być wykorzystywany do śledzenia postępów pocisku manewrującego na powierzchni.
Niemiecki radar cywilny, WERA , to przybrzeżny system do śledzenia prądów oceanicznych, wiatrów i fal. Wykorzystuje on modulowaną falę ciągłą o bardzo powolnym przemiataniu częstotliwości wynoszącym 0,3 sekundy. Może odbierać sygnały rozproszone wstecznie przez rozpraszanie Bragga w odległości do 200 km.
zainteresowania
odbioru
Rysunek 2: Zasada działania radaru rozpraszania wstecznego ponad horyzontem.
Radar z rozpraszaniem wstecznym ponad horyzontem
Innym sposobem wytworzenia radaru horyzontalnego jest wykorzystanie odbicia wiązki od zjonizowanej warstwy atmosfery zwanej jonosferą. Po odbiciu wiązka jest kierowana w stronę ziemi, przekraczając w ten sposób normalny horyzont. Część energii może być następnie odbijana kolejno od ziemi, a następnie od jonosfery w kierunku radaru, zwiększając w ten sposób użyteczny zasięg. Rozpraszanie wsteczne z celów podąża przeciwną ścieżką po powrocie.
Tylko niektóre częstotliwości mogą być wykorzystane do osiągnięcia tego efektu, tj. zakres nieco wyższy niż fale naziemne, do 50 MHz. Konfiguracja radaru to również szereg anten rozmieszczonych na dużym obszarze.
Nawet przy częstotliwościach radiowych ten typ radaru jest bardzo trudny w obsłudze, ponieważ właściwości jonosfery zmieniają się w ciągu dnia. Nawet gdy są one stabilne, odbicie nie jest idealne, a odbita wiązka jest rozproszona i zaszumiona. Wreszcie, sygnał powrotny z odległości tysięcy kilometrów jest niezwykle słaby i wymaga wysoce zaawansowanego sprzętu i przetwarzania.