Over-The-Horizon Radar (OTH)
Figuur 1: Dekking van een trans-horizontale oppervlaktegolfradar (groene gebied) vergeleken met een “en-route” radar (rood).
Figuur 1: Dekking van een trans-horizontale oppervlaktegolfradar (groene gebied) vergeleken met een “en-route” radar (rood)
Over-The-Horizon Radar (OTH)
Conventionele radars hebben een dekkingsprobleem dat niets te maken heeft met hun vermogen: de kromming van de aarde. De horizontale afstand vanaf het aardoppervlak is beperkt tot de radarhorizon, iets groter dan het optische bereik. Over-the-horizon radars gebruiken een zeer lange golflengte die zich op een zeer specifieke manier voortplant om dit probleem te omzeilen.
Deze radars lijken niet op het idee dat wij van een radar hebben. Om deze zeer lange golf uit te zenden, is een reeks verticale antennes nodig verspreid over een gebied van enkele vierkante kilometers. Sommige trans-horizon radars gebruiken frequentiegemoduleerde continue golven om de uitgezonden energie te maximaliseren.
Veel van deze radars werden in de jaren 1950 en 1960 geïntroduceerd als vroegtijdige waarschuwingssystemen, maar zijn sindsdien vervangen door Airborne Warning and Command Systems (AWACS). Met de bezuinigingen op de militaire uitgaven sinds het einde van de Koude Oorlog zijn over-the-horizon radars echter weer in gebruik genomen. Deze vaste radars zijn goedkoper in gebruik dan een vloot SDCA-vliegtuigen voor maritieme verkenning en de strijd tegen drugssmokkelaars.
Over-the-horizon radarsets gebruikten een zeer lage pulsherhalingsfrequentie tot enkele tientallen Hertz om de grote afstanden tot 2000 km te kunnen overbruggen zonder ambiguïteiten in het bereik.
Over-the-horizon grondgolfradars (bekend als kruipradars)
Over-the-horizon grondgolfradars (OTH–SW, bekend als kruipradars) gebruiken zeer lange golven met frequenties van 2 tot 20 MHz. Deze elektromagnetische golven hebben de neiging om te buigen en de contouren van obstakels te volgen door diffractie in de atmosfeer. Dit effect wordt gekoppeld aan elektrische geleiding wanneer ze over de oceanen gaan om grondgolven te geven. Hierdoor kan de radarstraal letterlijk de kromming van de aarde volgen. Figuur 1 toont het groene stralingspatroon van zo’n radar, vergeleken met het rode patroon van een 1 GHz en route radar die van de grond komt voorbij de radarhorizon.
Raytheon Canada en de Canadese strijdkrachten hebben zo’n radar ontwikkeld, de HF-SWR-503 genaamd. Hij is bedoeld voor bewaking van Canadese wateren tegen drugshandelaren, smokkelaars, piraten, visserij en illegale immigratie. Het kan ook worden gebruikt voor ijsbergdetectie, milieubescherming, remote sensing van oceaanstromingen en zoek- en reddingsacties op zee.
De radar bestaat uit een serie monopoolantennes van 660 meter lang op een onderlinge afstand van 50 meter, wat overeenkomt met een halve golflengte van 3 MHz. De radar heeft een openingshoek van 120 graden en kan Canada’s hele exclusieve economische zone (EEZ) van 200 zeemijl (370 kilometer) in bereik bestrijken, met een resolutie van slechts een paar honderd meter. Raytheon geeft aan dat de radar met een frequentie van 15 tot 20 MHz gebruikt kan worden om de voortgang van een kruisraket die over het oppervlak scheert te volgen.
Een Duitse burgerradar, de WERA , is een kustsysteem voor het volgen van oceaanstromingen, wind en golven. Het maakt gebruik van een gemoduleerde continue golf met een zeer langzame frequentiebeweging van 0,3 seconden. Het kan door Bragg-verstrooiing teruggestrooide signalen oppikken tot op 200 km afstand.
de ontvanger
Figuur 2: Principe van een over-the-horizon backscatter radar.
Over–The–Horizon backscatter radar (OTH–B)
Een andere manier om een transhorizon radar te produceren is door gebruik te maken van de weerkaatsing van de bundel tegen de geïoniseerde laag van de atmosfeer, de ionosfeer. De bundel wordt na de weerkaatsing omgeleid naar de grond en overschrijdt zo de normale horizon. Een deel van de energie kan dan achtereenvolgens worden gereflecteerd door de grond en dan door de ionosfeer in de stroomafwaartse richting van de radar, waardoor het nuttige bereik wordt vergroot. De backscatter van de doelen volgt bij terugkeer het tegenovergestelde pad.
Alleen bepaalde frequenties kunnen worden gebruikt om dit effect te bereiken, d.w.z. een bereik dat iets hoger is dan de grondgolven, tot 50 MHz. De radarconfiguratie is ook een reeks antennes verdeeld over een groot gebied.
Zelfs op radiofrequenties is dit type radar erg moeilijk te bedienen omdat de eigenschappen van de ionosfeer gedurende de dag variëren. Zelfs als ze stabiel zijn, is de reflectie niet die van een perfecte spiegel en is de gereflecteerde straal verspreid en lawaaierig. Tot slot is de terugkeer van duizenden kilometers ver weg extreem zwak en vereist zeer geavanceerde apparatuur en verwerking.