Duplekser z hybrydą pierścieniową
Rysunek 1: Prosty sprzęgacz pierścieniowy z czterema portami
Duplekser z hybrydą pierścieniową
Dupleksery z hybrydą pierścieniową są w technice radarowej przełącznikami nadawczo-odbiorczymi opartymi na prostym sprzęgaczu pierścieniowym. Taka konstrukcja nadaje się do przełączania bardzo dużych mocy impulsowych.
Sprzęgacz pierścieniowy, nazywany także sprzęgaczem Rat-Race lub hybrydą 180°, składa się tutaj zwykle z prostokątnego falowodu wygiętego w okrąg, którego średni obwód wynosi dokładnie 1,5 λ. Wszystkie podane tutaj długości fal odnoszą się do falowodu i do występującej w nim prędkości fazowej. Dlatego długości te są nieco większe niż długość fali w wolnej przestrzeni dla danej częstotliwości. Cztery porty są odgałęzieniami szeregowymi rozmieszczonymi w odstępach po λ/4. Pozostaje więc jeden odcinek o długości 3λ/4.
W zastosowaniu jako duplekser antena jest podłączona do portu 1, nadajnik do portu 3, a odbiornik do portów 2 i 4. W portach odbiornika, w odległości λ/4, znajdują się lampy wyładowcze, które zapalają się podczas nadawania i powodują zwarcie w tych liniach.
Rysunek 2: Rozkład pola elektrycznego podczas nadawania
Podczas nadawania
Gdy nadajnik pracuje, jego moc, czyli pole elektryczne, rozdziela się w odgałęzieniu szeregowym przy porcie 3 na dwie równe części, przesunięte względem siebie w fazie o 180°. Jedno pole rozchodzi się wokół pierścienia zgodnie z ruchem wskazówek zegara, a drugie w kierunku przeciwnym. Wewnątrz pierścieniowego falowodu oba pola muszą w położeniu danego portu uzyskać dodatkową różnicę faz 180° wskutek opóźnienia w linii, aby skompensować przesunięcie fazowe powstałe podczas doprowadzania sygnału. Tylko wtedy pole elektryczne może rozchodzić się dalej w odpowiednim porcie.
Pole rozchodzące się od portu 3 zgodnie z ruchem wskazówek zegara jonizuje lampę wyładowczą w porcie 4 i blokuje przepływ energii do odbiornika. Odcinek linii o długości λ/4 transformuje to zwarcie w bardzo dużą impedancję, która przy porcie 4 odpowiada obwodowi otwartemu. Ta wysoka impedancja zapobiega przenikaniu energii do toru odbiorczego, chociaż oba pola na wejściu portu 4 są względem siebie przesunięte w fazie. Pole rozchodzące się od portu 3 przeciwnie do ruchu wskazówek zegara jonizuje lampę wyładowczą w porcie 2, która odbija zwarcie z powrotem do połączenia z pierścieniem. Do odbiornika nie jest jednak przekazywana żadna energia, ponieważ pola docierające do portu 2 są zgodne w fazie. Pola docierające zgodnie i przeciwnie do ruchu wskazówek zegara osiągają port 1 z różnicą faz 180°. Po uwzględnieniu przesunięcia fazowego przy doprowadzaniu sygnału oba pola składowe są w porcie 3 zgodne w fazie i zostają skierowane do anteny.
Rysunek 3: Zachowanie połączenia typu T dla pól zgodnych i przeciwnych w fazie
Podczas odbioru
Podczas odbioru stosunkowo słabe pole z anteny wchodzi do portu 1 i rozdziela się w szeregowym odgałęzieniu typu T na dwie składowe przesunięte względem siebie w fazie o 180°. Jedna z nich rozchodzi się po linii pierścieniowej zgodnie z ruchem wskazówek zegara, a druga w kierunku przeciwnym. Przy przeciwległym porcie 4 obie składowe mają jednakowe opóźnienie wynoszące ¾λ, a więc zachowują różnicę faz powstałą podczas doprowadzania sygnału. Port 2 znajduje się dokładnie w odległości ½λ od portu 4, przy czym obie składowe występują tam jedynie z przeciwną polaryzacją. Żadne z obu pól nie jest wystarczająco silne, aby zapalić lampy wyładowcze w portach 2 i 4. Ponieważ pola docierają do tych ramion z przesunięciem fazowym spowodowanym opóźnieniem w linii, energia jest przekazywana do odbiornika. Rozdzielenie sygnału na dwie linie prowadzące do odbiornika z sygnałami w przeciwfazie jest korzystne dla późniejszej przemiany częstotliwości w dół.
Pola elektryczne docierające do portu 3 z lewej i prawej strony mają tę samą fazę wskutek różnego opóźnienia w liniach. Są jednak sprzęgane z portem 3 w przeciwfazie i dlatego wzajemnie się znoszą. Wewnątrz linii pierścieniowej nakładają się na siebie i tworzą falę stojącą.