www.radartutorial.eu www.radartutorial.eu Anteny radarowe

Antena toroidalna

ognisko
łuk ogniskowej

Rysunek 1: Model drutowy paraboloidalnych powierzchni obrotu, po lewej dla anteny parabolicznej, po prawej dla anteny toroidalnej

ognisko
łuk ogniskowej

Rysunek 1: Model drutowy paraboloidalnych powierzchni obrotu, po lewej dla anteny parabolicznej, po prawej dla anteny toroidalnej

Antena toroidalna

Antena toroidalna opiera się na geometrii parabolicznej powierzchni obrotu, podobnie jak antena paraboliczna. Odbłyśniki obu tych anten są wycięciami w ich odpowiednich powierzchniach obrotu. W przypadku konwencjonalnej anteny parabolicznej, parabola obraca się wokół swojej osi symetrii (rysunek 1, po lewej). Ten obrót paraboli tworzy kołową paraboloidę obrotu. W antenach parabolicznych oś symetrii paraboli jest zwykle również linią widzenia anteny (pod warunkiem, że iluminator znajduje się w ognisku paraboli).

W przypadku anten toroidalnych oś obrotu jest prostopadła do osi symetrii paraboli. Odległość między osią obrotu a powierzchnią obrotu musi być większa niż ogniskowa paraboli (rysunek 1, po prawej). Antena toroidalna nie ma pojedynczego punktu ogniskowego, ale całą grupę linii ogniskowych, które leżą na łuku przed reflektorem.

W porównaniu z anteną paraboliczną, antena toroidalna ma większe straty aberracji, ponieważ antena główna (np. promiennik tubowy) nie znajduje się w punkcie ogniskowym, ale leży na linii ogniskowej. W trybie odbioru część energii zebranej i ponownie odbitej przez reflektor przejdzie przez antenę główną (promiennik). Ponadto antena główna może napromieniować tylko ograniczoną część reflektora. Dlatego też apertura anteny toroidalnej jest zawsze znacznie mniejsza niż w przypadku anteny parabolicznej o tych samych wymiarach.

Aby zmniejszyć straty aberracji, do konstrukcji anteny można dodać dodatkowy reflektor, podobny do konstrukcji anteny Cassegraina. Dzięki takiemu wtórnemu reflektorowi można skompensować różnice faz pola na granicach oświetlonego obszaru na powierzchni głównego reflektora.

Rysunek 2: AN/FPS-50, DR3: antena paraboliczno-toroidalna z napromiennikiem typu organowego w US Air Force Base Clear. © 2000-2016 GlobalSecurity.org © 2000-2016 GlobalSecurity.org

Rysunek 2: AN/FPS-50, DR3: antena paraboliczno-toroidalna z napromiennikiem typu organowego w US Air Force Base Clear. © 2000-2016 GlobalSecurity.org © 2000-2016 GlobalSecurity.org

Anteny toroidalne są używane do jednoczesnego wytwarzania wielu wiązek za pomocą jednego dużego stacjonarnego reflektora. Koncepcja ta jest wykorzystywana na przykład w radarze OTH-B, ponieważ jego reflektory antenowe (które mają wyjątkowo niskie częstotliwości rezonansowe) są zbyt duże, aby można je było obracać mechanicznie. Reflektor anteny paraboliczno-toroidalnej radaru AN/FPS-50 był wielkości boiska do piłki nożnej. Do zasilania tej anteny użyto tak zwanego skanera organowo-rurowego (w literaturze anglojęzycznej Organ-Pipe Scanner). Taki promiennik naprzemiennie łączy poszczególne promienniki znajdujące się w różnych punktach ścieżki propagacji fali, zarówno w celu nadawania, jak i odbioru. Tak więc, chociaż reflektor jest nieruchomy, wiązka anteny porusza się ze względu na wybór punktu napromieniowania reflektora.

Literatura:

  1. Yahya Rahmat-Samii, Reflector Antenna Developments: A Perspective on the Past, Present and Future, 2015, IEEE Antennas and Propagation Magazine, Band 57, Ausgabe 2, ISSN 1045-9243, S. 85-95