www.radartutorial.eu www.radartutorial.eu Wojna elektroniczna

Dioda IMPATT

Katoda
Anoda
Obszar
lawinowy
Obszar dryfu
Domieszkowanie
Pole
elektryczne

Rysunek 1: Przekrój poprzeczny diody IMPATT.
Pary elektron-dziura powstają w miejscu o największym natężeniu pola elektrycznego („obszar lawinowy”). Dziury przemieszczają się w kierunku katody, elektrony dryfują w kierunku anody i podczas dryfu wytwarzają prąd kompensacyjny w obwodzie zewnętrznym.

Katoda
Anoda
Obszar
lawinowy
Obszar dryfu
Domieszkowanie
Pole
elektryczne

Rysunek 1: Przekrój poprzeczny diody IMPATT.
Pary elektron-dziura powstają w miejscu o największym natężeniu pola elektrycznego („obszar lawinowy”). Dziury przemieszczają się w kierunku katody, elektrony dryfują w kierunku anody i podczas dryfu wytwarzają prąd kompensacyjny w obwodzie zewnętrznym.

Dioda IMPATT

Dioda IMPATT (IMPact ionization Avalanche Transit-Time diode) jest dwukońcówkowym elementem półprzewodnikowym o ujemnej rezystancji wewnętrznej, działającym dzięki połączeniu efektu lawinowego i efektów czasu przelotu. Zasadniczo składa się z prostego złącza pn spolaryzowanego w kierunku zaporowym wysokim napięciem polaryzującym, umożliwiającym wystąpienie przebicia lawinowego. Diody IMPATT w połączeniu z indukcyjnościami przewodów doprowadzających napięcie polaryzujące mają skłonność do oscylacji. Są stosowane jako źródła wysokiej częstotliwości w układach oscylatorów mikrofalowych i generują stosunkowo dużą moc w.cz. dla systemów telekomunikacyjnych pracujących w zakresie mikrofalowym, a także dla pokładowych i naziemnych radarów małej mocy. W zależności od konstrukcji diody IMPATT mogą pracować w zakresie częstotliwości od kilku gigaherców do kilkuset gigaherców. Jako materiał półprzewodnikowy preferowany jest węglik krzemu.

Rysunek 1 przedstawia typowy przekrój poprzeczny diody IMPATT typu Read (nazwanej od nazwiska fizyka William T. Read). Jest ona spolaryzowana w kierunku zaporowym napięciem nieco niższym od napięcia przebicia, a obszary n i n- są całkowicie zubożone ze swobodnych elektronów. Na dolnym wykresie przedstawiono wewnętrzne pole elektryczne w diodzie. Ze względu na różną koncentrację domieszkowania w obszarze dryfu i obszarze lawinowym pole osiąga maksimum w obszarze lawinowym i jest stosunkowo słabe w obszarze dryfu. Podczas pracy przebicie lawinowe występuje zawsze w punkcie o największym natężeniu pola elektrycznego. W tym miejscu uwalniana jest duża liczba nośników ładunku w postaci par elektronów i „dziur”. „Dziury” przemieszczają się w kierunku katody, natomiast elektrony przemieszczają się przez obszar dryfu w kierunku anody. Podczas tego przepływu elektronów napięcie anodowe zmienia się pod wpływem elektronów, a przez zewnętrzny układ płyną prądy kompensacyjne. W wyniku opóźnienia spowodowanego przebiciem lawinowym i późniejszym czasem przelotu przez obszar dryfu w zmianach napięcia anodowego powstaje przesunięcie fazowe o 180°, które wzmacnia proces oscylacji. Chociaż przebicie lawinowe zachodzi impulsowo, powstają drgania o przebiegu zbliżonym do sinusoidalnego.

Wadą tego elementu jest wysoki poziom szumu fazowego w generatorach z diodami IMPATT, dlatego ich zastosowanie często ogranicza się do radarów CW i FMCW, ponieważ w tych radarach odebrane sygnały są integrowane przez dłuższy czas odbioru. Dzięki temu wpływ tego szumu fazowego może się w tym czasie wzajemnie kompensować.