Wat is een omgekeerde synthetische apertuurradar (ISAR)?
Omgekeerde synthetische apertuurradar
Figuur 1: Vergelijking tussen SAR- en ISAR-methoden
Omgekeerde synthetische apertuurradar
Omgekeerde synthetische apertuurradar (ISAR) is een omkering van het synthetische apertuurproces, omdat hier niet de vliegroute van de luchtradar als basis dient voor de vereiste relatieve beweging, maar de bewegingsvector van het gelokaliseerde doel. De relatieve beweging tussen het radarsysteem en het doel moet gedurende de hele meetperiode voldoende bekend zijn om een coherente verwerking van de gemeten gegevens mogelijk te maken. Deze relatieve beweging verandert de oriëntatie van het doel ten opzichte van het radarsysteem, wat resulteert in verschillende richtingen van het vizier naar het doel. Het echosignaal van elk reflecterend punt van het doel ondergaat zo een faseverandering. Net als bij SAR maakt de coherente verwerking van de gegevens een hoge ruimtelijke resolutie mogelijk, zelfs in de azimutale richting.
Er worden drie methoden gebruikt voor de ISAR-verwerking van ruwe radargegevens:
- Dopplerfrequentie-evaluatie
De azimutale resolutie die kan worden bereikt, wordt bepaald door de mogelijke frequentieresolutie in het Dopplerspectrum, die op zijn beurt wordt bepaald door de Fourier-relatie via de meettijd. - Correlatiemethode
Het genereren van beelden of het scherpstellen van elke pixel gebeurt door de coherente som van de ruwe radargegevens voor elke afzonderlijke pixel. - Retroprojectiemethode
De retroprojectiemethode is een benadering van de correlatiemethode waarbij de rekenkracht die nodig is voor het genereren van ISAR-beelden uit de gemeten ruwe gegevens variabel wordt aangepast.
Het ISAR-proces is van groot belang geworden aan boord van maritieme verkenningsvliegtuigen om radarbeelden van schepen te verkrijgen die van voldoende kwaliteit zijn om doelen te kunnen identificeren.