Dunay-2
Beschrijving van de radarset, tactisch-technische kenmerken
Figuur 1: Dunay-2, receiver site
(45°56’50.0" N 73°37’52.0" E)
| Specificaties | |
|---|---|
| Frequentie: | VHF-Band |
| Pulsherhalingstijd (PRT): | |
| Pulsherhalingsfrequentie (PRF): | |
| Pulsduur (τ): | |
| Ontvangsttijd: | |
| Dode tijd: | |
| Piekvermogen: | |
| Gemiddeld vermogen: | 80 kW |
| Instrumenteerbare reikwijdte: | 650 NM (≙ 1 200 km) |
| Afstandsresolutie: | |
| Nauwkeurigheidsgraad: | |
| Bundelbreedte: | 0,6° … 16° |
| hits per scan: | |
| Rotatiesnelheid: | |
| MTBCF: | |
| MTTR: | |
Dunay-2
De Dunay-2 (Cyrillisch: Дунай-2, “Donau-2”, NAVO-aanduiding: “Hen Roost”) was een continu-golfradar die werkte in de VHF-band (IEEE-aanduiding) of in de A-band (NAVO-aanduiding) voor vroegtijdige waarschuwing voor ballistische raketten en die de afstand en twee hoekcoördinaten van het doel kon meten. Dunay-2 was een experimenteel radarsysteem dat in Sary Shagan aan de oever van het Baikalmeer werd gebouwd als onderdeel van het experimentele raketafweersysteem “A”.
De zender- en ontvangerposities van het radarsysteem met hun antennesystemen bevonden zich op een kilometer afstand van elkaar in het terrein. Het zenderblok bestond uit twee zenders met een gemiddeld vermogen van elk 40 kW. De zendantenne maakte gebruik van een eenvoudig gewelfde parabolische reflector, die werd gevoed door twee golfgeleider slotstralers. De afmetingen van het zendantennesysteem waren 8 bij 150 m. De zendantenne vormde twee richtingskarakteristieken in de ruimte met een breedte van 0,6 graden tot 16 graden (afhankelijk van de zwenkhoek). De elektronische zwenkrichting was afhankelijk van de zendfrequentie. Het ontvangstantennensysteem bestond uit twee boven elkaar geplaatste antennes met elk eveneens twee paar golfgeleider-sleufstralers. Een hoogtehoek kon worden uitgevoerd door fasevergelijking tussen de twee antennes. De totale afmetingen van het ontvangstantennensysteem waren 20 bij 150 m.
Нижегородский