Dunay-2
Krótki opis radaru, dane techniczno-taktyczne
Rysunek 1: Dunay-2, receiver site
(45°56’50.0" N 73°37’52.0" E)
| Specyfikacja techniczna | |
|---|---|
| Pasmo częstotliwości: | pasma VHF |
| Okres powtarzania impulsów: | |
| Częstotliwość powtarzania impulsów: | |
| Szerokość impulsu (τ): | |
| Czas odbioru sygnału echa: | |
| Czas zwrotu: | |
| Moc impulsowa: | |
| Moc średnia: | 80 kW |
| Zasięg instrumentalny: | 650 NM (≙ 1 200 km) |
| Rozróżnialność w odległości: | |
| Dokładność / Błąd określania: | |
| Szerokość wiązki anteny: | 0,6° … 16° |
| Liczba ech odebranych - sondowań: | |
| Liczba obrotów anteny radaru: | |
| MTBCF: | |
| MTTR: | |
Dunay-2
Dunay-2 (cyrylicą: Дунай-2, „Dunaj-2”, oznaczenie NATO: „Hen Roost”) był radarem z falą ciągłą pracującym w paśmie VHF (oznaczenie IEEE) lub w paśmie A (oznaczenie NATO), służącym do wczesnego ostrzegania przed rakietami balistycznymi, który mógł mierzyć odległość i dwie współrzędne kątowe celu. Dunay-2 był radarem eksperymentalnym, zbudowanym w Sary Shagan nad brzegiem jeziora Bajkał jako część eksperymentalnego systemu obrony przeciwrakietowej „A”.
Stacje nadawcze i odbiorcze radaru wraz z systemami antenowymi znajdowały się w terenie w odległości jednego kilometra od siebie. Blok nadawczy składał się z dwóch nadajników o średniej mocy 40 kW każdy. Antena nadawcza wykorzystywała cylindryczny reflektor paraboliczny, zasilany przez dwa falowody szczelinowe. Wymiary systemu anteny nadawczej wynosiły 8 na 150 m. Antena nadawcza tworzyła dwie charakterystyki kierunkowe w przestrzeni o szerokości od 0,6 stopnia do 16 stopni (w zależności od kąta obrotu). Elektroniczny kierunek obrotu był zależny od częstotliwości nadawania. System anteny odbiorczej składał się z dwóch umieszczonych jedna nad drugą anten, z których każda posiadała również dwie pary szczelinowych promienników falowodowych. Kąt elewacji można było uzyskać poprzez porównanie faz między obiema antenami. Całkowite wymiary systemu anteny odbiorczej wynosiły 20 na 150 m.
Нижегородский