RDR-110
Krótki opis radaru, dane techniczno-taktyczne
Rysunek 1: RDR-110
| Specyfikacja techniczna | |
|---|---|
| Pasmo częstotliwości: | 15,5 ± 0,1 GHz
(pasma Ku) |
| Okres powtarzania impulsów: | |
| Częstotliwość powtarzania impulsów: | |
| Szerokość impulsu (τ): | 1,5 µs |
| Czas odbioru sygnału echa: | |
| Czas zwrotu: | |
| Moc impulsowa: | 8 kW |
| Moc średnia: | |
| Zasięg instrumentalny: | 90 NM (≙ 167 km) |
| Rozróżnialność w odległości: | |
| Dokładność / Błąd określania: | |
| Szerokość wiązki anteny: | |
| Liczba ech odebranych - sondowań: | |
| Liczba obrotów anteny radaru: | |
| MTBCF: | |
| MTTR: | |
RDR-110
RDR-110 był radarem meteorologicznym działającym w paśmie Ku (oznaczenie IEEE) lub w paśmie J (oznaczenie NATO). Wykorzystywał antenę paraboliczną o średnicy 12 cali (≙ 30 cm).
Radar został zbudowany pod koniec lat 60. XX wieku i zainstalowany w śmigłowcach Bell UH-1 i Sikorsky S-62.