AA NO 3 MK 7
Krótki opis radaru, dane techniczno-taktyczne
Rysunek 1: AA NO 3 MK 7

| Specyfikacja techniczna | |
|---|---|
| Pasmo częstotliwości: | 3 000 … 3 120 MHz
(pasma S) |
| Okres powtarzania impulsów: | |
| Częstotliwość powtarzania impulsów: | 1 500 Hz |
| Szerokość impulsu (τ): | 0,55 µs |
| Czas odbioru sygnału echa: | |
| Czas zwrotu: | |
| Moc impulsowa: | 200 kW |
| Moc średnia: | 75 W |
| Zasięg instrumentalny: | 60 km |
| Rozróżnialność w odległości: | |
| Dokładność / Błąd określania: | |
| Szerokość wiązki anteny: | |
| Liczba ech odebranych - sondowań: | |
| Liczba obrotów anteny radaru: | |
| MTBCF: | |
| MTTR: | |
AA NO 3 MK 7
AA NO 3 MK 7 był radarem kierowania ogniem działającym w paśmie S (oznaczenie IEEE) lub F (oznaczenie NATO) dla dział przeciwlotniczych kalibru 90 mm.
Symetryczny reflektor paraboliczny był zasilany przez dipol. Radar mógł działać w dwóch trybach: Śledzenie celu przez skanowanie stożkowe z obrotowym dipolem i naprowadzanie spiralne ze stałym dipolem.
Radar został opracowany około 1955 roku i zbudowany na licencji przez włoską firmę FIAR, poprzednika Contraves. Był w użyciu do około 1968 roku.