Irtysz SKU
Krótki opis radaru, dane techniczno-taktyczne
Rysunek 1: Irtysz SKU
Rysunek 1: Irtysz SKU
Hersteller:«Granit-Electron»
| Specyfikacja techniczna | |
|---|---|
| Pasmo częstotliwości: | pasma L |
| Okres powtarzania impulsów: | |
| Częstotliwość powtarzania impulsów: | |
| Szerokość impulsu (τ): | |
| Czas odbioru sygnału echa: | |
| Czas zwrotu: | |
| Moc impulsowa: | 200 kW |
| Moc średnia: | |
| Zasięg instrumentalny: | 180 km |
| Rozróżnialność w odległości: | |
| Dokładność / Błąd określania: | |
| Szerokość wiązki anteny: | 2° |
| Liczba ech odebranych - sondowań: | |
| Liczba obrotów anteny radaru: | |
| MTBCF: | |
| MTTR: | |
Irtysz SKU
Irtysz SKU (cyrylica: «Иртыш-СКУ») był pseudo-koherentnym radarem rozpoznawczym działającym w paśmie L (oznaczenie IEEE) lub D (oznaczenie NATO) do użytku na lotniskach.
Antena była zmodyfikowanym reflektorem parabolicznym, który generował wykres kwadratowy cosecantu. Była ona zasilana przez dwa poziomo spolaryzowane promienniki tubowe, które były połączone z nadajnikiem magnetronowym za pomocą kabli koncentrycznych. Radar korzystał już z cyfrowego systemu tłumienia stałych celów.
Radar został wprowadzony do służby około 1990 roku i zastąpiony w 1997 roku przez bardziej nowoczesny radar w paśmie S (oznaczenie IEEE) lub E (oznaczenie NATO).