AN/APS-125
Krótki opis radaru, dane techniczno-taktyczne
Rysunek 1: E2C (Group 0) z AN/APS-125
| Specyfikacja techniczna | |
|---|---|
| Pasmo częstotliwości: | 406 … 450 MHz
(pasma UHF) |
| Okres powtarzania impulsów: | |
| Częstotliwość powtarzania impulsów: | 298 … 303,5 Hz |
| Szerokość impulsu (τ): | 12,8 µs |
| Czas odbioru sygnału echa: | |
| Czas zwrotu: | |
| Moc impulsowa: | 1 MW |
| Moc średnia: | 3,84 kW |
| Zasięg instrumentalny: | 250 NM (≙ 460 km) |
| Rozróżnialność w odległości: | |
| Dokładność / Błąd określania: | |
| Szerokość wiązki anteny: | 6,6° |
| Liczba ech odebranych - sondowań: | |
| Liczba obrotów anteny radaru: | 6 min⁻¹ |
| MTBCF: | 100 h |
| MTTR: | 12 h |
AN/APS-125
AN/APS-120 był lotniczym impulsowym dopplerowskim radarem rozpoznawczym dalekiego zasięgu działającym w paśmie UHF, używanym w późniejszych E2C Hawkeye jako radar wczesnego ostrzegania, gdzie zastąpił AN/APS-120.
Radar ma tę samą kopułę wirnika o średnicy 24 stóp (7,93 m) zamontowaną nad kadłubem. Ma jeszcze bardziej złożoną konstrukcję niż APS-120. Zapewnia automatyczną lokalizację lądową i śledzenie oraz zawiera liczne pasywne zabezpieczenia przed zagłuszaniem elektronicznym. AN/APS-125 musiał przejść 100-godzinną procedurę „wypalania“ w warunkach cyklicznych wibracji, temperatury i warunków pracy, aby poprawić słabą wytrzymałość APS-120.
APS-126 stał się operacyjny w latach 1976-1978. Został on zmodernizowany, co zwiększyło jego zasięg do 300 mil morskich (≙ 550 km), a następnie otrzymał nazwę AN/APS-138. E2C otrzymał przyrostek nazwy „Grupa 0“. Dalsza modernizacja przetwarzania danych radarowych doprowadziła do oznaczeń AN/APS-139 i E2C „Grupa 1“. Został zastąpiony przez swojego następcę, AN/APS-145, w 1988 roku.
Źródło:
- D.F. Hemenway, B.N. Navid, “Reliability of Naval Radar Systems”, NAVAL RESEARCH LABORATORY, Washington, D.C., 1978