AN/APS-125
Beschrijving van de radarset, tactisch-technische kenmerken
Figuur 1: E2C (Group 0) met AN/APS-125
| Specificaties | |
|---|---|
| Frequentie: | 406 … 450 MHz
(UHF-Band) |
| Pulsherhalingstijd (PRT): | |
| Pulsherhalingsfrequentie (PRF): | 298 … 303,5 Hz |
| Pulsduur (τ): | 12,8 µs |
| Ontvangsttijd: | |
| Dode tijd: | |
| Piekvermogen: | 1 MW |
| Gemiddeld vermogen: | 3,84 kW |
| Instrumenteerbare reikwijdte: | 250 NM (≙ 460 km) |
| Afstandsresolutie: | |
| Nauwkeurigheidsgraad: | |
| Bundelbreedte: | 6,6° |
| hits per scan: | |
| Rotatiesnelheid: | 6 min⁻¹ |
| MTBCF: | 100 h |
| MTTR: | 12 h |
AN/APS-125
AN/APS-120 was een langeafstands pulse Doppler verkenningsradar voor gebruik in de lucht in de UHF-band, gebruikt in latere E2C Hawkeye als een vroege waarschuwingsradar, waar het AN/APS-120 verving.
De radar heeft dezelfde rotorkoepel met een diameter van 7,93 m (24 voet) die boven de romp is gemonteerd. Het ontwerp is nog complexer dan dat van de APS-120. Hij biedt automatische lokalisatie en tracering over land en bevat talrijke passieve beveiligingen tegen elektronische storing. De AN/APS-125 moest een 100 uur durende „burn-in“ procedure ondergaan onder cyclische trillingen, temperatuur en bedrijfsomstandigheden om het slechte uithoudingsvermogen van de APS-120 te verbeteren.
De APS-126 werd operationeel tussen 1976 en 1978. Het werd gemoderniseerd en kreeg toen de naam AN/APS-138. De E2C kreeg het achtervoegsel „Group 0“. Verdere modernisering van de radargegevensverwerking leidde tot de benamingen AN/APS-139 en E2C „Group 1“. Het werd in 1988 vervangen door zijn opvolger, de AN/APS-145.
Bron:
- D.F. Hemenway, B.N. Navid, “Reliability of Naval Radar Systems”, NAVAL RESEARCH LABORATORY, Washington, D.C., 1978