RDR-100
Krótki opis radaru, dane techniczno-taktyczne
Rysunek 1: RDR-100
| Specyfikacja techniczna | |
|---|---|
| Pasmo częstotliwości: | 15,4 … 15,7 GHz
(pasma Ku) |
| Okres powtarzania impulsów: | |
| Częstotliwość powtarzania impulsów: | 800 Hz |
| Szerokość impulsu (τ): | 1,5 µs |
| Czas odbioru sygnału echa: | |
| Czas zwrotu: | |
| Moc impulsowa: | 10 kW |
| Moc średnia: | |
| Zasięg instrumentalny: | 80 NM (≙ 150 km) |
| Rozróżnialność w odległości: | |
| Dokładność / Błąd określania: | |
| Szerokość wiązki anteny: | |
| Liczba ech odebranych - sondowań: | |
| Liczba obrotów anteny radaru: | |
| MTBCF: | |
| MTTR: | |
RDR-100
RDR-100 był lotniczym radarem nawigacyjnym i pogodowym pracującym w paśmie Ku, używanym zarówno w samolotach cywilnych, jak i wojskowych. Wersja wojskowa nosiła oznaczenie AN/APS-113 i była używana w śmigłowcach Bell UH-1 „Iroquois“, Sikorsky S-62 i Douglas EC-47 „Dakota“.
Antena paraboliczna miała średnicę 12 cali (≙ 30,5 cm) i zysk antenowy 31 dBi.
Radar był gotowy do produkcji seryjnej w 1964 roku i został zastąpiony przez RDR-1200 lub jego wojskowe oznaczenie AN/APS-113(V) od 1973 roku.