Detectiebereik vergeleken met verkenningsbereik
Afbeelding 1: Detectiebereik vergeleken met verkenningsbereik
Detectiebereik vergeleken met verkenningsbereik
Het gebied waarin een radar een doel kan detecteren, wordt het detectiebereik van de radar genoemd. Het gebied waarin een radarsignaal door een radarwaarschuwings- of verkenningsontvanger kan worden ontvangen en gedetecteerd, wordt het verkenningsbereik genoemd. Beide afstandswaarden zijn afhankelijk van de situatie.
Het maximale bereik van een radar en daarmee zijn detectiebereik wordt beschreven door de radarvergelijking. Het detectiebereik van een radar hangt af van zijn parameters en van het effectieve radarreflectieoppervlak van het doel. Om de demping in de vrije ruimte op de heen- en terugweg te overwinnen, is voldoende uitgezonden energie nodig.
Voor de radarwaarschuwingsontvanger is echter alleen de eenrichtingsvoortplanting van de elektromagnetische golven relevant. Daaruit volgt eveneens een radarvergelijking voor het maximale bereik, maar nu alleen voor het traject in één richting:
(1)
- R1-way = de afstand van de radar tot de radarwaarschuwingsontvanger
- Pt = het zendvermogen van de radar
- Pr = het minimaal detecteerbare ontvangstvermogen van de radarwaarschuwingsontvanger
- Gt = de antenneversterking van de radar
- Gr = de antenneversterking van de radarwaarschuwingsontvanger
- λ = de golflengte van de radarzender
Wanneer een radarwaarschuwingsontvanger zich in het doel bevindt en alleen hoeft te waarschuwen dat het doel door een radar wordt aangestraald, volstaat het om de hoofdbundel van de radarantenne te detecteren. Daarvoor is meestal een antenne met geringe richtwerking en een relatief ongevoelige, maar zeer breedbandige ontvanger nodig. Een ELINT-ontvanger buiten het detectiebereik wordt normaal gesproken gebruikt om het volledige stralingsdiagram van de radar met al zijn zijlobben vast te leggen. In dat geval moet in de eenrichtingsradarvergelijking de gemiddelde sterkte van de zijlobben worden gebruikt in plaats van de antenneversterking van de hoofdlob van de zendantenne.
Hoewel afbeelding 1 suggereert dat het verkenningsbereik tweemaal zo groot zou kunnen zijn als het detectiebereik van de radar, is dat meestal niet het geval. De bandbreedte en daarmee het ruisgedrag van de radarontvanger worden doorgaans met een aangepast filter op de gunstigste waarde afgestemd. Een ELINT-ontvanger moet daarentegen met aanzienlijk grotere bandbreedten werken en kan daarom niet op een even hoge gevoeligheid worden ingesteld als een radarontvanger.