www.radartutorial.eu www.radartutorial.eu Radar Grondbeginselen

Millimeterwolkenradar

Figuur 1: Mira-35 wolkenradar

Figuur 1: Mira-35 wolkenradar

Millimeterwolkenradar

Een millimeterwolkenradar, ook wel wolkenradar genoemd, is een weerradar die gebruikmaakt van een golflengte in de orde van een millimeter om het reflectieprofiel en de verticale bewegingen in de wolken die over zijn gezichtsveld trekken te bestuderen. De meest recente radarsystemen gebruiken ook dubbele polarisatie om het type hydrometeor (vloeibaar of vast) te bepalen.

In feite detecteert een neerslagradar die in de C-band (5 cm golflengte) werkt alleen druppels met een diameter van meer dan 0,2 mm om te voldoen aan de diffusiewet van Rayleigh, die stelt dat er een echo van de puls zal zijn als het doel van de orde van 1/10 van de gebruikte golflengte is. Het is daarom onmogelijk om wolkendruppels of ijskristallen te detecteren, die een veel kleinere diameter hebben, van 30 tot 100 micron.

Om dit te compenseren gebruiken wolkenradars zeer hoge frequenties, tussen de K- en W-banden, met golflengten van de orde van grootte die nodig is om een echo van wolkendruppels terug te verstrooien. De demping door regen is echter erg hoog en de demping door ijskristallen is minimaal. Het verzamelen van bruikbare gegevens in of door wolken met neerslag is daarom alleen mogelijk bij zeer lichte regen, motregen of sneeuw. Deze radars zijn daarom het nuttigst voor het bestuderen van niet-precipiterende wolken, die zelfs dunne wolken met ijskristallen (bv. Cirrus) gemakkelijk kunnen aftasten.

Figuur 2: Verticale scan gedurende een uur.

Figuur 2: Verticale scan gedurende een uur.

Millimeterwolkenradars kunnen zowel stationair op aarde worden gebruikt als aan boord van satellieten die op nadir zijn gericht.

Aan de oppervlakte gebruiken vaste grondradars over het algemeen een relatief lage frequentie in de Ka-band, met een golflengte van ongeveer 5 tot 8 millimeter, die in staat is om tot de bovengrens van de wolk door te dringen zolang deze geen neerslag bevat, zoals eerder vermeld. Het wordt daarom alleen gebruikt bij droog weer. Er zijn twee verschillende types:

De wolkenradar aan boord van satellieten gebruikt een frequentie van 94 GHz (golflengte van 1 tot 3 mm), die meer gedempt is en daarom alleen wolkentoppen of gebieden met aërosolen meet.