www.radartutorial.eu www.radartutorial.eu Obróbka sygnału radiolokacyjnego

Inicjacja śladu

Tworzenie i potwierdzanie nowego śladu z kolejnych plotów radarowych
skan n
skan n+3
historia śladu
Ślad potwierdzony,
dodano nowy plot

Rysunek 1. Tworzenie i potwierdzanie nowego śladu z nieprzypisanych plotów radarowych

Tworzenie i potwierdzanie nowego śladu z kolejnych plotów radarowych
skan n
skan n+3
historia śladu
Ślad potwierdzony,
dodano nowy plot

Rysunek 1. Tworzenie i potwierdzanie nowego śladu z nieprzypisanych plotów radarowych

Tworzenie i potwierdzanie nowego śladu z kolejnych plotów radarowych
skan n
skan n+3
historia śladu
Ślad potwierdzony,
dodano nowy plot

Rysunek 1. Tworzenie i potwierdzanie nowego śladu z nieprzypisanych plotów radarowych

Inicjacja śladu

Inicjacja śladu (Track Initiation) to proces, w którym z plotów radarowych, których nie można było przypisać do żadnego istniejącego śladu, tworzony jest nowy ślad. Na początku obserwacji radiolokacyjnej nie są jeszcze dostępne żadne potwierdzone ślady. Dlatego należy sprawdzić, czy nowe ploty nadają się do utworzenia śladu celu. Również podczas normalnej pracy do inicjacji śladów wykorzystuje się wyłącznie ploty, których nie udało się przypisać do istniejących śladów podczas kojarzenia pomiarów z istniejącymi śladami.

Na podstawie pojedynczego plotu radarowego zwykle nie można wiarygodnie ustalić, czy rzeczywiście pojawił się nowy cel, czy też jest to jedynie fałszywy alarm. Ponadto pojedynczy pomiar położenia nie wystarcza do określenia prędkości i kierunku ruchu potencjalnego celu. Dlatego początkowo tworzony jest ślad wstępny o statusie „niepotwierdzony”. Następne ploty są sprawdzane pod kątem zgodności ich położeń i czasów pomiaru z prawdopodobnym ruchem domniemanego celu. Jeśli przypisanie jest prawidłowe, parametry ruchu są stopniowo szacowane, a dane śladu wstępnego aktualizowane.

W wielu systemach radiolokacyjnych ślady niepotwierdzone nie są wyświetlane operatorowi, aby pojedyncze fałszywe alarmy nie powodowały niepotrzebnego przeciążenia obrazu na ekranie. Dopiero po uzyskaniu wystarczającej liczby odpowiednich pomiarów ślad otrzymuje status „potwierdzony” i może być wyświetlany. Takie postępowanie ogranicza powstawanie fałszywych śladów, powoduje jednak pewne opóźnienie między pierwszym wykryciem celu a wyświetleniem jego potwierdzonego śladu. Wymagana liczba pomiarów zależy między innymi od prawdopodobieństwa fałszywego alarmu oraz wymagań dotyczących wykrywania celów.

Kryterium M z N

Jedną z często stosowanych metod potwierdzania śladu celu jest kryterium M z N. Zgodnie z tym kryterium ślad wstępny musi zostać potwierdzony przez co najmniej M pasujących plotów podczas N kolejnych możliwości obserwacji. Na przykład wartości M = 3 oraz N = 5 oznaczają, że w ciągu pięciu kolejnych obrotów anteny muszą zostać uzyskane co najmniej trzy pasujące obserwacje. Pierwsza obserwacja może być już zaliczona do wymaganej liczby plotów. Dokładny sposób zliczania zależy od zastosowanej implementacji algorytmu.

Wartości M oraz N określają kompromis między szybkim potwierdzaniem nowych śladów a ograniczaniem powstawania fałszywych śladów. Bardziej rygorystyczne kryterium potwierdzania zwykle zmniejsza prawdopodobieństwo, że przypadkowe fałszywe alarmy doprowadzą do potwierdzenia nieistniejącego celu. Może jednak również opóźniać potwierdzanie rzeczywistych celów, które wytwarzają słabe echa radarowe. Jeżeli wymagane warunki nie zostaną spełnione w przewidzianym przedziale czasu, ślad wstępny może zostać odrzucony.

Inne metody potwierdzania śladów

Oprócz stałych kryteriów M z N można stosować także metody statystyczne, w których na podstawie kolejnych pomiarów ocenia się prawdopodobieństwo, że dany ślad odpowiada rzeczywiście istniejącemu celowi. Można przy tym uwzględniać na przykład różnice między położeniami przewidywanymi a zmierzonymi, prawdopodobieństwo przypadkowego przypisania oraz niepewność oszacowania stanu. Macierz kowariancji stosowana w filtrze Kalmana może również dostarczać informacji o niepewności oszacowanych parametrów ruchu. Sama mała kowariancja nie dowodzi jednak, że dany ślad odpowiada rzeczywistemu celowi.

Po potwierdzeniu ślad jest dalej przetwarzany w normalnym procesie aktualizacji śladu. Nowe, prawidłowo przypisane pomiary służą wówczas do korygowania oszacowanego położenia celu oraz parametrów jego ruchu. Inicjacja śladu stanowi zatem przejście od pojedynczych, jeszcze nieprzypisanych plotów radarowych do ciągłego automatycznego śledzenia celu.